വിശ്വാസങ്ങളും അര്‍ത്ഥങ്ങളും

“ശുക്രന്‍ വന്നു മൂലത്തില്‍ പിണഞ്ഞിരിക്കുവാന്. സര്‍പ്പശാപവും കാണുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ താങ്കള്‍ അധികം വൈകാതെ തന്നെ ഈ ലോകം വെടിയുന്നതയിരിക്കും എന്നത് സത്യം”, കഴുത്തില്‍ കുമിഞ്ഞു കൂടിക്കിടക്കുന്ന മാലകളും ശരീരമാസകലം ഭസ്മവും ചന്ദനവും തൂകിയ ആ മാന്യന്‍ തന്റെ മുന്നിലെ ചതുരംഗക്കളത്തിനു തുല്യമായ ബോര്‍ഡിനു മുകളിലെ ‘മുത്തുകളുടെ’ സ്ഥാനം നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ പയ്യനോട്  പറഞ്ഞു.

“പ്രശ്നം ഗുരുതരമാണപ്പോള്‍, അല്ലേ ജ്യോത്സരേ?”, തീര്‍ത്തും പേടിയോടുകൂടിയ മുഖഭാവത്തോടെ പയ്യന്‍ ചോദിച്ചു.

“അതെ!  പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനു വേണ്ട ക്രിയകള്‍ എത്രയും പെട്ടന്ന്‍ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ കുടുംബം മൊത്തത്തോടെ മുടിയും. സകല പിതാമഹന്മാരും നിങ്ങളാല്‍ മുടിക്കപ്പെടും. നാളെയുടെ രാത്രികളില്‍ നിങ്ങള്‍ അങ്ങുമിങ്ങുമില്ലാതെ എന്തെന്നറിയാതെ എവിടെയൊക്കെയോ അലയും”, തന്റെ രണ്ടു കൈകളും മേല്‍പ്പോട്ടുയര്‍ത്തി എന്തൊക്കെയോ ആ പയ്യന് മുന്നില്‍ നടക്കുന്നു എന്ന രൂപേണ മാന്യന്‍ പറഞ്ഞു.

“പ്രശ്നപരിഹാരം?”, പയ്യന്‍ തന്റെ തല മാന്യന്റെ കാല്‍പ്പാദങ്ങളില്‍ അര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് തന്നിലെ പേടിയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഉം…! ഇനി വരുന്ന 40… അല്ല 48 ദിവസം വൃതമെടുക്കണം. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെയും വൈകീട്ടും കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും 8 തവണ വലം വെക്കണം. ഭണ്ടാരപ്പെട്ടിയില്‍ 500 രൂപയില്‍ കവിയാതെ നേര്‍ച്ച അര്‍പ്പിക്കണം. കാമാസക്തി അശുദ്ധം തന്നെ. യാത്രകള്‍ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ബസ്സില്‍ തന്നെ സഞ്ചരിക്കുക. വീടിന്‍റെ 4 മൂലകളും വൃത്തിയാക്കി ഞാന്‍ തരുന്ന ഏലസ്സ് 4 അടിയോളം മണ്ണ് കുഴിച്ച് കുഴിച്ചിടുക. ആരോടും വൈരാഗ്യം പുലര്‍ത്തരുത്…. തല്‍ക്കാലം… തല്ക്കാലം ഇത്രയും മതി. ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വഴിയെ പറയാം. ഇപ്പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു മാറ്റവും വരുത്താതെ 48 ദിവസം ചെയ്താല്‍ താങ്കളുടെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമായിരിക്കും. ഇനി അങ്ങനെ അല്ല എന്നുണ്ടെങ്കില്‍……”

കയ്യിലിരുന്ന 4൦൦൦ രൂപയുടെ ചെക്ക് മാന്യനു കൈമാറി പയ്യന്‍ ഒരു ക്ലാസ്സിക്കല്‍ ഇല്ലത്തിനു സമാനമായ ആ മാളികയില്‍ നിന്നും ചെറിയ പ്രതീക്ഷയോടെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ 4 മണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു നമ്മുടെ പയ്യന്‍. പല്ലുതേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞ് നേരെ കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തിലേക്ക്….

‘പാദരക്ഷകള്‍ പുറത്തിടുക’

അമ്പലത്തിനു മുന്നില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ ബോര്‍ഡിന് മുന്നില്‍ തന്നെ തന്റെ പാദരക്ഷകള്‍ ഇട്ടുകൊണ്ട്‌ പയ്യന്‍ അമ്പലത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവിടെ തുടങ്ങുന്നു മനുഷ്യര്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ വ്യര്‍ഥമായ ആചാരങ്ങളും അനിഷ്ടാനങ്ങളും… മാന്യന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും വലം വെക്കുകയും തന്നാല്‍ കഴിയുന്നതിലുമധികം ‘മണി’ നേര്‍ച്ചയ്ക്കായി ഇടുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലം കഴിഞ്ഞ് അമ്പലത്തില്‍ നിന്നും പ്രസാദവും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക്….

ഇതാണ് കളി!! വമ്പന്‍ കളികള്‍. പയ്യന്‍ തന്റെ 48 ദിവസത്തെ പൂജാകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതും തീര്‍ത്തും സന്തുഷ്ടത നിറഞ്ഞ തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം. പാമ്പ് കടിയേറ്റും വണ്ടി കയറിയും ചാവതിരിക്കാനുള്ള മരുന്ന് മാന്യന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തായിരുന്നു. ആ മരുന്നില്‍ നിന്നും പയ്യന് കിട്ടിയ കുറച്ച് പേടിയും അപ്പോഴത്തെ വിശ്വാസക്കുറവും അവനില്‍ കൂടുതല്‍ ആത്മവിശ്വാസം വളര്‍ത്താന്‍ പിന്നീടു കാരണമായി. കയ്യില്‍ നിന്നും മാന്യനും അമ്പലക്കാരുടെ കുടുംബത്തിനും നേര്‍ച്ചയായി അര്‍പ്പിച്ച ‘മണി’ കൊണ്ട് അവരുടെ കുറച്ച് ദിവസത്തേക്കുള്ള വരുമാനത്തില്‍ വര്‍ദ്ധനവുണ്ടായി. അമ്പലവാസം നന്നാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പയ്യന് തന്നില്‍ തന്നെ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചു. വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം…

സത്യത്തില്‍ ഈ ദൈവം നമ്മള്‍ക്കാരാണ്? ജാതി-മത ഭേദമന്യേ ദൈവത്തിന്റെ പേരും പറഞ്ഞു ഇവിടെ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നത്‌ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സംഭവങ്ങളൊക്കെ തന്നെയല്ലേ?

കുറിപ്പ്: ഈ പോസ്റ്റിലൂടെ ഞാന്‍ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ ഒരുപക്ഷേ പലര്‍ക്കും അരോചകമായി തോന്നാം. എന്നെ നിങ്ങള്‍ അവിശ്വാസി എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ മുദ്രകുത്താം. ഞാന്‍ എന്ന ഒരു വ്യക്തിയെ അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ സമൂഹത്തിനായാല്‍ അതെന്‍റെ തോല്‍വിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളാണ്‌ ഞാന്‍. കാരണം ഇത് ഞാന്‍ ആണ്. ‘ഞാന്‍’ എന്ന വാക്ക് ഞാന്‍ പറയുമ്പോള്‍ പോലും എന്നെ കുറിച്ച് മാത്രമാണ് പറയുന്നത്. എന്റെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ എന്റേത് മാത്രമാണ്. എന്നില്‍ എനിക്കായി മാത്രം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ദൈവത്തില്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതില്‍ മതങ്ങളോ നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളോ ഉള്‍പ്പെടില്ലായിരിക്കും, എന്നാല്‍ വിശ്വാസങ്ങള്‍….. വിശ്വാസങ്ങള്‍ എന്ന വാക്ക് നമുക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരേ അര്‍ത്ഥമാണ് നല്‍കുന്നത്. ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളൂ! അതില്‍ സന്തോഷവും ദുഖവും കലര്‍ന്ന ഉടയങ്ങളും അസ്തമായങ്ങളും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും എവിടെ വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാം. അത്തരം ഉദയാസ്തമയങ്ങളില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന് ജീവിതത്തിനു തന്നെ ഒരു അര്‍ഥം കണ്ടെത്തുക. ഇതായിരിക്കാം എന്നിലെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരര്‍ത്ഥം…. കളിച്ചും ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും ജീവിതം ആസ്വദിക്കുക തന്നെ ചെയ്യൂ.

ജീവിതം ആകെ ഒന്നേയുള്ളൂ…. ഒന്നേയുള്ളൂ…..!

– രാഹുല്‍

Advertisements

ഭക്ഷണപ്രിയര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക

കേരളം അന്നും ഇന്നും രുചികരമായ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസിദ്ധമാണ്. കേരള സ്പെഷ്യല്‍ സദ്യയും, നല്ല കരിമീന്‍ പൊള്ളിച്ചതും, കുട്ടനാടന്‍ താറാവ് കറിയുമെല്ലാം ഇപ്പറഞ്ഞ വിഭവങ്ങളില്‍ പെട്ട ചിലത് മാത്രം. ദിനംപ്രതി വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലേക്കെത്തുന്ന വിദേശീയരില്‍  ചിലര്‍  സ്വാദിഷ്ടമായ തനിനാടന്‍ ഫുഡ്‌ കണ്ടു മാത്രം എത്തുന്നവരാണ്. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലുമൊക്കെ സ്പൂണും കോര്‍ക്കും വെച്ച് ഫുഡ്‌ അടിക്കുന്ന സായിപ്പും മദാമ്മയും കേരളത്തില്‍ വരുമ്പോള്‍ കളി മൊത്തത്തില്‍ മാറുമല്ലോ? നമ്മള്‍ നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിനും ജീവിതശൈലിക്കും ഇക്കാലത്ത് വലിയ വില കല്പ്പിക്കതിരിക്കുമ്പോഴും വിദേശീയര്‍ക്കു പ്രിയം കേരളീയ കലകളും രീതികളും തന്നെയാണെന്നത് ഒരു സത്യം മാത്രം.

മനുഷ്യന്‍ ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. പക്ഷേ ഇക്കാലത്ത് ഒരു റൂമും കഴിക്കാനുള്ള ഫുഡും സാമാന്യം നല്ല വേഗതയുള്ള ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ സംവിധാനമുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കുറച്ച് ദിവസം ഒറ്റയ്ക്ക് രാത്രിയും പകലും ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ അവനു സാധിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. അത്തരം ഒരു സാഹചര്യം എനിക്കുണ്ടായത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇത്ര ധൈര്യത്തോടെ ഞാന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. എന്നാല്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ലോകം അവനില്‍ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന വ്യത്യസ്തമായ ചിന്തകള്‍ക്കും ആശയങ്ങള്‍ക്കും വലിയ രീതിയില്‍ തന്നെ മങ്ങലേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയോ പകലോ എന്നില്ലാതെ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ലോകത്ത് മിന്നിത്തിളങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു യുവത്വം ആണ് ഇപ്പോള്‍ വളര്‍ന്നു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാനും അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ആണെന്നതും ഇവിടെ എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഫേസ്ബുക്കും ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങുമൊക്കെ അടങ്ങിവാഴുന്ന ഇക്കാലത്ത് മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആളുകളോട് പോലും ഞൊടിയിടയില്‍ കൈ കോര്‍ക്കാം. വിദേശീയ സംസ്കാരവും സാഹചര്യങ്ങളും നമ്മുടെ ഇടയിലേക്ക് കടന്നുവരാനും ഈ മാധ്യമങ്ങള്‍ കാരണമായിട്ടുണ്ടാവാം.

ക്ഷമിക്കണം, പറയാന്‍ വന്ന വിഷയം ചെറുതായിട്ടൊന്നു കൈവിട്ടുപോയി. പക്ഷേ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ ഇതിലെ ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടവ തന്നെയായിരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്തിരുന്നാലും ഇനി മുമ്പ് പറഞ്ഞ കാര്യത്തിലേക്ക് തന്നെ കടന്നു വരാം. കേരളത്തിലെ ഭക്ഷണപ്രിയര്‍ക്ക് ഈ ഇടയായി തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളെ കൊതിയോടെ നോക്കിയിരിക്കാനുള്ള ആവേശം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. ഒരു സാധാരണ വൃത്തിയുള്ള കടയില്‍ കയറി ഭക്ഷണം തട്ടാന്‍ പോലും വേണം കയ്യില്‍ മിനിമം 100 റുപ്പിക. സായിപ്പിനും മദാമ്മക്കും വേണ്ടി മാത്രം തങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം വിളമ്പുള്ളൂ എന്ന മനോഭാവത്തോടെയാണ് പല ഭക്ഷണശാലകളും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാരും ഇന്നാട്ടില്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പലപ്പോഴും അവര്‍ മനപ്പുര്‍വ്വം മറന്നു പോകുന്നു. ഓരോ ദിവസം ചെല്ലുംതോറും ഉപ്പു തൊട്ടു കര്‍പ്പൂരം വരെ ഉള്ള സാധനങ്ങള്‍ക്ക് ദിനംതോറും വിലയേറി വരുവാണെന്നുള്ള മുടന്തന്‍ ന്യായീകരണം അവര്‍ പറയുമ്പോഴും അതിനു വില കൂട്ടുക എന്ന മാര്‍ഗം മാത്രമാണോ പരിഹാരം എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം വിശക്കുന്ന വയറിനുള്ളതല്ലേ? രാത്രികാലങ്ങളില്‍ മാത്രം തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചു സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ കൊടുക്കണ പൈസക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന ഉഗ്രന്‍ തനി നാടന്‍ തട്ടുകടകള്‍ക്ക് പൈസ വാരാമെങ്കിലാണോ ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭക്ഷണശാലകള്‍ക്ക് നേട്ടം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട്. ഇതിലൊക്കെ അത്ര വലിയ കാര്യം ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ? ചെയ്യുന്ന പണി വൃത്തിക്കും മെനക്കും ചെയ്താല്‍ അതിനുള്ള കൂലി ഇതുപോലെ ‘തട്ടിപ്പറിച്ചു’ മേടിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഇപ്പോഴും 50 റുപ്പികയ്ക്ക് നല്ല ബിരിയാണി വിളമ്പുന്ന കടകളും കൊച്ചിയിലുണ്ട്. ഇടക്കൊക്കെ ഒന്ന്‍ ശ്രീധര്‍ തിയറ്ററിന്റെ പിന്നിലോട്ടു കണ്ണോടിച്ചാല്‍ നല്ല അസ്സല്‍ ബിരിയാണിയുടെയും ഇറച്ചിച്ചോറിന്റെയും മണം അടിക്കും. സംശയം വല്ലതുമുണ്ടെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്കു തന്നെ വണ്ടി എടുത്തു വിട്ടോളൂ. പോകുമ്പോ കയ്യില്‍ 50 റുപ്പിക മാത്രം കരുതാന്‍ പാടുള്ളൂ എന്ന് പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളുന്നു.

-രാഹുല്‍

Young Nostalgia

The half broken false ceiling in the kitchen of our “tharavad” (read ancestral house), became a little too good reason to plan the day’s breakfast from the nearest restaurant. The “marappatikal” (read civet cats) that stayed atop the ceiling for quite some time, proved to be a burden during the last night, when they tried hopping over the kitchen ceiling, which ultimately caused it to break with a loud thud, covering a portion of the kitchen with dust and dirt from the ceiling. The incident added to the ever-increasing views of the elder members of my family, including my uncle. “This is the 5th or 6th incident this year”, my uncle recollected swiftly, noting signs of old age that showed up in and around the house.  Standing still at the heart of the city of Koch,I since some 50 odd years, the house has seen 3 generations of my family, starting from my paternal grandparents, my grandmother being the senior most members alive. The same old doors crafted out of ET tree painted sky blue, roof tiles which proudly bore the letters  “1943 model”, old-fashioned dull electric switches., the house had its own identity that peeked out from every nook and corner. Yet, our tharavad had been perfectly habitable and had this aura of nostalgic feelings surrounding it. I spent most of my childhood here, same is the case with the previous generation of my family.

 Upon my return from the restaurant with food packets, my uncle decided the half broken ceiling to be removed completely. Of course he couldn’t do it all by himself and required help. The recent Malayalam movie “Ustad Hotel” which dealt with the tried and tested theme of grandfather-grandson relationship,  but, that centered around an old hotel, inspired me to offer my share of assistance in getting the kitchen fixed, in spite of myself being sick for the last couple of days. “Mel mel mel vinnile, chekeraam kilikal naam. . . . (A song from Ustad Hotel Original Sound Track) ” was the song that matched this new sensation that i felt. New sensations were usually incomplete with a sheepish grin that seemed to flow from my face without my knowledge. It happened this time as well, and the work began instantly without wasting even a millisecond, with my uncle getting ready with all necessary tools and his own custom-made cleaning kit. The sudden commotion and chaos that came with “Mission Kitchen Fixing” gave us a visitor – Paru. Paru was my little cousin, a 6th grader, multi talented brilliant girl. She could sing, dance, draw, the list goes on and on. Because everyone loves to be in the company of kids, we happily let her join “Mission Kitchen Fixing”.

 Being the tallest, I volunteered to remove the remaining ceiling, which hung carelessly from the roof. One or two hard pulls, and the entire ceiling came down, along with 17 years of dirt and dust, all over my clothes and well-combed hair, ultimately blacking out my vision. The ceiling had been up there since uncle got married. That was a good 17 years back. This realization struck all of us at the same instant, as if triggered simultaneously by the dirt that fell on me. I washed my eyes and decided to use my helmet to guard me off any dust that remained elsewhere. In the meantime, Paru had her own share of fun, offering live commentary on whatever she saw. Her style of speaking and voice fluctuations reminded me of reality television hosts, who sometimes scared the good life out of dumb viewers like you and me, with sudden and untimely spikes of energy that came from still unknown places in their bodies.

 I saw my uncle, a senior government pleader, explaining to Paru, the reason behind “Mission Kitchen Fixing”. The FAQ machine inside her seemed to work quite right; i assumed, and continued with my duty of tidying up the kitchen floor. He further elaborated on his plans of constructing a new house in place of the existing one. Questions and answered poured in one after and another, and I listened to this nice, neat conversation that was happening. Out of the blue, Paru asked my uncle, if he would take up a case on her behalf and present it at the high court, that was located within our neighborhood. I was all curious as to how the conversation was shaping up and asked Paru whom the opposite party was. She replied in a snap, “You know him well, very well”. Clues poured in and we had to surrender. It turned out that the opposite party was my uncle himself. The reason for the accusation? Intention to destroy the old house and build a new one in its place! “I love this house, and I love coming here everyday to see my grandmother. That makes me happy, very happy , and so I don’t want to lose this house”, Paru asserted. The reply puts my uncle and myself in a loop; one that was saturated with thoughts of all kinds. After a second or two, uncle countered with his trademark “Edi bhayankari!” (A slang in Malayalam language which is a rather funny way of saying “You got me this time!”). That was when I realized that whatever I heard and saw today could be of some use to someone, ultimately deciding to present the same as my first independent write-up, straight from the soul.

 Footnote: There is an old saying in Malayalam language which goes like “Pilla manassil kallamilla” (read Kids are too innocent at heart). I don’t intend to redefine nostalgia or the way it is perceived by others. The little girl who knew nothing about nostalgia ended up connecting well with the same house which seemed nostalgic to me. Implies, nothing comes to you when you seem to know everything, and everything comes to you when you seem to know nothing. This is the very essence of my first write-up. Cheers!

PS: Young Nostalgia is a guest post written by my friend Avinash Kumar as a part of his quest for the making of a separate space in our blogosphere. Hope you all will enjoy reading it and sincerely support this newbie fella’s entry into our family.

ഭാഗം 1: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

NB: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രമാണ്… ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നവരോ മരിച്ചുപോയവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാദ്രിശ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രം…..

അതെ, അവളെ ഞാൻ എന്തിനു കണ്ടുമുട്ടി എന്നത് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഒരു ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെ ആണ് എന്റെ മുമ്പിൽ! എന്ന് കണ്ടു മുട്ടി എന്നുള്ളതിന് ഒരു കൃത്യമായ ഉത്തരം എന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് താനും. അവളെ ആദ്യമായി ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്നത് 9 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പഠിക്കണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം മൂത്ത് കൊച്ചിയിൽ ഒരുമാതിരി പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ട്യൂഷന്‍ സെന്ററിൽ വെച്ച്. ഞാൻ  അവിടെ ചെന്ന് പെട്ടത് ഒരു നിമിത്തം എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പഠന പ്രക്രിയയിരുന്നു അവിടെ അവർ കയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. വെളുപ്പിനെ 6 മണിക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങും. വെറുതെ ചുമ്മാ വേണമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി എന്നുള്ള സാധാരണ ക്ലാസുകൾ ആയിരുന്നില്ല അവിടെ. പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ നല്ല ഉശിരൻ ചൂരൽ പ്രയോഗവും മുട്ട് കുത്തി നിർത്തലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ തൊട്ടുമുന്പ് പ്രസ്താവിച്ച സ്ഥാപനത്തിൽ. ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് ലവട ഇഷ്ടംമാതിരി പിള്ളേർ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ചെറിയ വിസ്ത്രിതമായ സ്ഥലത്ത് ഒരു കൊച്ചു ഓടു മേഞ്ഞ വീടും അതിനു പിറകിലായി 2 ഇത്തിരിക്കോളം പോന്ന ഓലപ്പുരയും; ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സ്. ‘കഥപറയുമ്പോൾ‘ എന്ന മോഹനൻ ചിത്രത്തിലൂടെ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു പക്ഷേ ഇത് പോലെ ഒരു പരിസരവും മേല്പ്പറഞ്ഞ പഠനരീതിയും സുപരിചിതമായിരിക്കും. എന്റെ ഓർമ്മ ശരി ആണെങ്കിൽ, അഞ്ചു മുതൽ പന്ത്രെന്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ ഏതാണ്ട് 10-12 സാറുമ്മരുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. പലര്ക്കും ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കൽ പാർട്ട്‌ ടൈം ജോലിയും അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഇമ്മിണി പൈസ മാസാവസാനം പോക്കറ്റ്‌-ല് തടയണ പരിപാടി കൂടി ആയിരുന്നു. എന്റെ സ്കൂളിൽ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന വിനു വഴിയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥാപനം ഉള്ളാതായി അറിയുന്നത്‌… പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മയോട് കാര്യം പറയുകയും, കേട്ട പാതി കേക്കാത്ത പാതി  അന്ന് വൈകീട്ട്‌ തന്നെ വീടുകാർ എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോയി ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു  ആ കൊടും തണുപ്പാർന്ന മഴയുള്ള  രാവിലെ നാലര മണിക്ക്‌ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത് ! പടിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മുട്ടി നിക്കുവാണല്ലോ? ചിലപ്പോ അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ കുറച്ച്‌ കഷ്ടപ്പെട്ടിറ്റണ് ഉറക്കം കിട്ടിയത്‌… എഴുന്നേറ്റ് പല്ല് തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു ഒരു കടും കട്ടന്‌ കാപ്പി അങ്ങു പാസ്സാക്കി. തലേന്ന് കുളിപ്പിച്ചു സുന്ദരൻ ആക്കി വീടിനു വെളിയിൽ  വെച്ചിരിക്കണ നുമ്മട Hero Buzz മുത്തിനെ ജനലിനിടയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒന്നു നോക്കി. അവനെ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയിട്ട്‌ 6 മാസം ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും  ചെക്കന്‍ ഇന്നു ആദ്യയിട്ടാണ് ഇച്ചിരി പണി എടുക്കാന്‍ പോണേ. പക്ഷെങ്കില്‌ രണ്ട്‌ നോട്ട്ബുക്ക്‌ ആയിട്ട്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നോടും ഒരു നല്ല സവരിക്കായി ഒരുങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ ചങ്ങായിയോടും അപ്പോ പെയ്ത മഴ ഒരു മാതിരി മറ്റെട്ത്ത പരുപാടി ആണ് കാണിച്ചേ. എനിക്ക് ശെരിക്കിനും വിഷമായി. ഞാൻ അച്ഛനോട് ഇക്കാര്യം ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ പുള്ളിക്കാരൻ ഒടുക്കത്ത ചിരി. അലമാരി തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛന്റെ rain coat എനിക്ക് തന്നു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! സൈക്കിൾ എടുത്തു ഒരു അഞ്ചര മണിയായപ്പോ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയെ അവിടെ പഠിക്കുന്ന എന്റെ കൂട്ട്കാരനെയും കണ്ടു. ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരു മത്സരം എന്ന പോലെ ആ ഇടിവെട്ടും മഴയും ഉള്ള രാവിലെ അങ്ങ് പറപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ കേയരാൻ വേണ്ടി ചെന്നപ്പോ തന്നെ ഒരു ചോദ്യം!

“ഉം… എന്തെ? ക്ലാസ്സിൽ എത്ര മണിക്കാ കെയരണ്ടേ എന്ന് നിങ്ങക്ക് അറിയില്ലെടാ?”

“സുമേഷ് സർ…!”, എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ പറഞ്ഞു.

“തനിക്ക് ഒരു സാമാന്യ ബോധം ഇല്ലേടോ? മനുഷ്യൻ ഈ പൊരി മഴയത്ത എങ്ങനയ വന്നെ എന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മാത്രം അറിയാം”, അയാളെ കുറിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ കേട്ട് നല്ല മതിപ്പ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ദിത് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

ആ തടിയാൻ സർ ഒരുമാതിരി മറ്റെടാത്ത നോട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ കെയറി ഇരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ കയറിയതും ഞാൻ കണ്ടത് ബെഞ്ചിനു മുകളിൽ കെയറി നില്ക്കണ 2 ചെക്കന്മാരെ ആണ്. പിന്നിടാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് സുമേഷ് കുട്ടികളോട് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന്. ഏതാണ്ട് 45 പില്ലെരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഓലപ്പുരയിൽ. അതിൽ തന്നെ ഒരു വശം മുഴുവൻ ആണ്കുട്ടിയോളും മറ്റേ വശം പെണ്‍കുട്ടിയോളും. അടുത്തിരിക്കുന്ന പിള്ളേരൊക്കെ ഒരുമാതിരി കിടുങ്ങി ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പുടി കിട്ടി. ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ച കഴിഞ്ഞു നല്ല ചൂരൽ പ്രയോഗവും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. 4 ചൂരൽ ആണ് ആ കാണ്ടാമൃഗത്തിന് തുല്യമായ മനുഷ്യൻ എന്റെ കണ്മുൻപിൽ വെച്ച് തുരു തുരാ പിള്ളേരുടെ കൈതള്ളയിൽ അടിച്ച് ഒടിച്ചത്. അതിലൊരുത്തൻ വാവിട്ട് കരയുന്നതും എനിക്ക് കാണേണ്ടി വന്നു.

കലാപരിപാടികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പുള്ളി കെമിസ്ട്രി ടെക്സ്റ്റ്‌ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞു! ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ വലതു വശത്തിരിക്കുന്ന ബാഗ്‌- തുറക്കുവാനായി തിരിഞ്ഞു. ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുത്തു തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ എങ്ങനയോ ചെന്ന് പെട്ടത് പെണ്കുട്ടിയോൾ ഇരിക്കണ അവസാന ബെന്ചിലേക്കാന്.

“എന്റെ പൊന്നോ….! ഞാൻ എന്താ ഈ കാണണെ? ഒരു രക്ഷയില്ല! അവിടെ? അവൾ…! ഒരു വെളുത്ത ഇടതൂർന്ന തട്ടം ഇട്ട സുന്ദരിയായ മുസ്‌ലിം കുട്ടി എന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടേ. ആ നിമിഷം…. ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ സത്യായിട്ടും ചത്ത്‌ പോയേനെ! മൊഞ്ചുള്ള  കുട്ടിയോൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം. പക്ഷെ അതിനുള്ള അവസരം പടച്ചോൻ ഉണ്ടാക്കി തന്നില്ല. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചേ!

“ഛെ…! നശിപ്പിച്ചു?!”

*തുടരും …….!