Hardcopy Or Softcopy?

Hey folks! I’ve received a mail from a blogging friend of mine last night who has asked me regarding my inactiveness in the blogging platform these days. It was then, I reminded about this simple blog space I’ve created  2 years back under the blogging domain’s network. And yes, I’m not that active like before here. It’s not because I’m too much busy these days, though I’m taking a short- break from the virtual world completely for a change. It doesn’t mean that I lost my interest for blogging as well; I would come back whenever I feel like the same as before. However, I’m trying my level best for not missing any of the updates from you people, the ones I follow back, and of course, it’s really nice to read all of you. Stay calm and keep blogging, Fellas. *smiles*

Rather than wandering in and around all through the virtual world, I’m giving much attention for reading books these days. I’ve already completed The Prophet written by Kahlil Gibran, My Story written by Kamala Das, A Book Of Short Stories written by Edgar Allen Poe, another one written by Padmarajan, Kafka On The Shore written by Haruki Murakami and The Fault In Our Stars written by John Green within one and half month or so; and now, I’m reading the softcopy of How I Braved Anu Aunty & Co-founded A Million Dollor Company,  a humorous- true story written by Varun agarwal, an Indian author. Among the ones I read, I had the hardcopies of all the above mentioned books except Murakami’s Kafka On The Shore and hence it was such a wondeful time I’d being together with those ever written best sellers and reading them, most of the times during the midnight with a cup of hot coffee/ tea in my hand. 

Here is an account on the differences I felt while reading a hardcopy over a softcopy; it’s not about which copy you read, but the reading process is what actually does matter, I know. Anyway, have a look at it and I would love to know regarding your perspectives about it too.

1) Reading a hardcopy is superb-sexy even if you do/don’t know the softness of a softcopy.

2) Handling a hardcopy is much harder than handling a softcopy; if you’re not that bad at reading the hardcopy/softcopy of a book, I suppose, you’ve already got the right meaning behind what I said. You may have to spend more time while reading hardcopy rather than a softcopy.

3) Not any softcopy could give you the printed fragrance of a hardcopy, and thus an inner peace; reading a hardcopy by holding it directly in your hands and turning the pages just seem so nice to escape at least for a few seconds/minutes from the real world to an epic world of innumerable thoughts.

4) Having a good number of your favorite books in your library can make you feel so jealous on yourself for the unique treasure you’ve.

5) Addiction factor! Yea.. Of course, hardcopies are too good at it.

6) That’s the thing about books; it would definitely kill your time so easily.

Photo Credits: Google Images

– Rahul


Book Review: The Other Side Of The Bed

Whenever I read a book, I invariably have a feeling to finish it at the earliest as possible. But most of the times, my bid to rob the contents written by someone in his book, through his thoughts, would end up only after days or months since I embarked on taking it. Only when it fares to “The Other Side Of The Bed written by Bhavya Kaushik, I still don’t know whether I’ve completed reading it in just 2 and half hours because of the little connection I’ve with this new Indian author. No… Never… I admit the fact that I’ve done it in a short yoke of time (for me), in the meanwhile I wasn’t acknowledged by the flow of time while reading this simple work. This isn’t an emphasis to state that the source of this story- Bhavya Kaushik have done such a bang-up job via his officially published 1st book; the tender stream of words together with a predictable novel plot is what really mattered here. I hadn’t ever been through a writing class similar to this one from any other Indian author than Preeti Shenoy yet.

That moment when I started reading The Other Side Of The Bed!

That moment when I started reading The Other Side Of The Bed!

“The Other Side Of Bed” written by Bhavya Kaushik engages with an average-romantic-tragical thread which might not constitute a perfect reading experience for many of the readers, I’m one among them; the vibes of a different-hysterical story is the backbone of a novel. If a writer can act with the words and mixing them in the right portion, not more or less, in a normal story plot, and so the probability of creating a magic on certain pages of paper definitely deserves him. I shall call him not a writer, but an M-writer. As I ceased reading the 1st few pages of the book, my mind lingers for more to find out what he’s conveyed in his story telling process using the M-factor.

“Thirty days have passed since I saw her for the last time, but neither did thirty seconds could have passed when I didn’t think of her”

The novel reveals the life of Nakul, Tamanna and Devayani who faced a little harsh and sadistic event during the serial bomb attacks happened in the urban center where they were dwelling, their later life and the changes they brought back to the life after the catastrophe. The first half brings the stories of these 3 characters pinned together with their love story, emotions and the relationship, however the other half deals with their empowerment to act against the grounds they’ve confronted in their biography.


1. A better beginning for a young Indian author in the field of writing.

2. The magical flow of the words he’s used in his novel for the manifestation of his thoughts in a lifelike way.

3. The perfect expression of certain personal experiences can be understood in the novel’s plot.


1. An average story plot which is predictable and the story slightly drags during the middle portions.

2. The repetition of same dialogues, regarding the 2 major events, in many sections of the conversation between the characters compelled me to give out 2-3 pages.

3. Even though a twist was expected by the end, the climax part of the novel hadn’t given me ANYTHING special.

If you’re willing to follow an aspiring Indian author who portrays his poignant thoughts through the marvelous language of expression in his debutante novel, and hence I strongly recommend “The Other Side Of The Bed” to you. Have a wonderful read.

Photo Credits: Google Images

Sidney Sheldon

Tell me your dreams…

A stranger in the mirror,

The other side of me!

PS: I suppose, you’re all familiar with the 3 lines I’ve written above as in the form of a haiku. All these 3 lines are the titles of the 3 books written by Sidney Sheldon- one among my favorite author, and hence this post has been dedicated to him as an honor from my side.

Photo Credits: Google Images


A 389 page storybook!

And now, the suspense is at

The dawn of a snowy day.

Photo Credits: Google Images


അതെ! അവരോടെനിക്ക് മുടിഞ്ഞ പ്രേമമാണ്. പ്രേമം എന്ന് വെച്ചാല്‍ നിങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ‘മറ്റേ’ സംഭവമൊന്നുമല്ല, പക്ഷേ ഇത് അതിലുമപ്പുറം എന്തോ ആണെന്ന് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ പറയുള്ളൂ. ഒരുപക്ഷേ എന്നില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരിക്കില്ല അത്തരം അവിശ്വസനീയമായ വിശ്വാസങ്ങളും ചിന്തകളും. എന്തിരുന്നാലും ഇതിനു പിന്നിലെ കാരണങ്ങളോ സ്വാഭാവികാമായി അതിനു പിന്നാലെ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിവരേണ്ട വിശദീകരണങ്ങളോ എന്നോട് ചോദിക്കരുത്. ഇതിനെല്ലാം കൂടിയുള്ള ഒരുറ്റ ഉത്തരമാണ് ഞാന്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അവരെ എന്നിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു ഘടകം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ഇന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഈ നിമിഷം വരെ ഒരു സത്യമാണെങ്കില്‍ അവരെ എനിക്കിഷ്ടമാണെന്നത് അതേ സത്യത്തിന്റെ പരിധികളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു കാരണം മാത്രമാണ്.

നീണ്ട ഒന്നരക്കൊല്ലമായി ഞാന്‍ അവരെ പിന്തുടരുകയാണ്. അതും അവര് പോലും അറിയാതെ അവരുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും വളരെ സൂക്ഷ്മമായി എന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനു ഏറെ പറയുന്നു; അവരെ കുറിച്ച് എന്റെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും പോലും പോയിട്ട് വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ എന്റെ ബ്ലോഗ്ഗിംഗ് സുഹൃത്തും എഴുത്തുകാരിയുമായ ഒരു സ്ത്രീയോട് പോലും എനിക്ക് പറയേണ്ടതായി വന്നിട്ടുണ്ട്.

എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിഭിന്നമായ ഒരു ലോകം എനിക്ക് മുന്നിലുണ്ടെന്ന് ആദ്യമായി കാണിച്ചു തന്നത് അവരില്‍ നിന്നും ജ്വലിച്ചുയര്‍ന്ന ഒരു തീനാളമായിരുന്നു. ഒന്നരക്കൊല്ലം മുമ്പ് വളരെ ആകസ്മികമായിട്ടാണ് എന്റെ മുന്നില്‍ അവര്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അവരിലപ്പോള്‍ വിടര്‍ന്നു നിന്നിരുന്ന ചിരി എന്റെ സിരകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചിരിക്കാം. കേവലം 17 വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു പയ്യന്റെ മനസ്സില്‍ കാണാന്‍ സുന്ദരിയും സുശീലയുമായ പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടാല്‍ തോന്നുന്ന ഒരു ‘ഇത്’ (അത് തന്നെ..!) തന്നെയാണ് എനിക്കവരോട് തോന്നിയത്. പിന്നെ ഒന്നും ഞാന്‍ നോക്കിയില്ല. അവരെ മൊത്തത്തില്‍ അങ്ങുമിങ്ങും വീക്ഷിക്കാന്‍ എന്നിലെ എന്നെ തന്നെ ഞാന്‍ നിയമിതനാക്കി. അവരില്‍ എപ്പോഴും വിടര്‍ന്നു നിന്നിരുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി എന്നെ പതിയെ പതിയെ അവരിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങാന്‍ അവസരങ്ങള്‍ മേയ്തെടുത്തു. പക്ഷേ അവരിലെ എന്റെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള്‍ക്ക് ആ ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ ചില ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളില്‍ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

കേരളത്തിലെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു കോളേജിലെ അധ്യാപികയെയാണോ ഞാന്‍ പിന്തുടരാന്‍ പോകുന്നത്? ഇതും പോരാഞ്ഞ് അവരുടെ അതുവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്താളുകളില്‍ ഒരു സെലെബ്രിടി ടാഗും കണ്ടുകിട്ടി. ഇതെല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഏതാണ്ടൊക്കെ ‘ഒകായ്‌-ടീകെ’ ആയി. “ദൈവം വലിയവന്‍ ആണ്‌! ഇല്ലേല്‍ പുള്ളി ഇതിനു ഇങ്ങനെ ഒരു ട്വിസ്റ്റ്‌ വെക്കില്ലായിരുന്നു.”, ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടന്ന് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു ലഘുലേഖനം കടന്നുവന്നത്. തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട  അവരെഴുതിയ ആ ലഘുലേഖനം എന്റെ മുന്നില്‍ എന്തൊക്കെയോ ‘കാണിച്ചുകൂട്ടി’. ആ കാണിച്ചുകൂട്ടല്‍ എന്നില്‍ അന്ന് വരെ ഉണ്ടാവാതിരുന്ന എന്തൊക്കെയോ ചില നവനമായ ചിന്തകള്‍ക്ക് സാക്ഷിയായി. അന്ന് ആദ്യമായി ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു, കേവലം പാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല ലോകവും അതിലെ ഓരോ കണികകളും.

സാഹിത്യത്തെ കുറിച്ച് അന്നേവരെ വളരെ ‘നല്ല’ അഭിപ്രായം ഉണ്ടായ എനിക്ക് അതിനു പിന്നിലെ യാഥാര്‍ഥ്യം എന്തെന്ന് വളരെ ലളിതമായി ആദ്യമായി പകര്‍ന്നു തന്നത് ഇപ്പറഞ്ഞ ‘പെണ്‍കുട്ടി’ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒരു അദ്ധ്യാപിക ആണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവരിലെ നിഷ്കളങ്കത കൊണ്ട് മാത്രം എന്നും എനിക്ക് ആ സ്ത്രീത്വം എന്റെ പ്രായത്തിനു തുല്യമായ ഒരു  പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു. അവരെഴുതുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ് എനിക്കും എഴുത്തിനോട് ഒരു മോഹം തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്. അവരില്‍ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന ചിന്തകള്‍ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കുവാനായി ബ്ലോഗ്‌ എന്ന ഉപാധി അവര്‍ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു എന്ന കാര്യം കുറച്ച് മിനിറ്റുകള്‍ക്ക് മുന്നേ തന്നെ എന്റെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീടു എനിക്കും അതുപോലൊരെണ്ണം അവര് കാരണം തുടങ്ങേണ്ടാതായി വന്നു. അങ്ങനെ ആണ് Insight എന്ന ബ്ലോഗിനു ഞാന്‍ എന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ, അല്ല അവരുടെ 3-4 എഴുത്തുകളുടെ പകര്‍പ്പുകളിലൂടെ ജന്മം നല്‍കിയത്. അതെ! യാതൊരു നാണവുമില്ലാതെ അവരുടെ ചില ലേഖനങ്ങള്‍‍ ഞാന്‍ എന്റെ ‘സ്വന്തം’ പുതിയതായി തുടങ്ങിയ ബ്ലോഗില്‍ അങ്ങു പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു. പിന്നീട് ഞാന്‍ എഴുതി…. പക്ഷേ എന്റെ എഴുത്തിനു കുത്തും കോമയും പോയിട്ട് മര്യാദക്കുള്ള സാമാന്യം നല്ലൊരു ഘടന പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എവിടെ തുടങ്ങണം എന്നത് ഒരു കുഴപ്പം പിടിച്ച ചോദ്യം തന്നെയായിട്ട് എന്റെ മുന്നില്‍ കുറച്ച് നാള്‍ അങ്ങനെ ഇളിച്ചോണ്ടും നിന്നു.

എഴുത്തിനോടുള്ള എന്റെ ആ പ്രത്യേക അടുപ്പത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ പെട്ടു ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം അപ്പാടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ആ പൊട്ടിത്തെറിയില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ സ്വന്തമായി എന്നില്‍ അപ്പോള്‍ നിലനിന്നിരുന്ന വാക്കുകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി ഇത്തിരിക്കോണം പോന്ന ഒരു ലേഖനം, അതും ഇംഗ്ലീഷില്‍ തന്നെ വെച്ചുകാച്ചി. ഒരുപക്ഷേ ഇക്കാലമത്രയും ഞാന്‍ അല്ലാതെ മറ്റാരും ഇന്നേവരെ അതൊന്നു കണ്ടിട്ടുപോലും ഉണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നിയ ആ……. അതിലെ ആ ഒരു ‘സംഭവം’….. അതെന്നെ തീക്ഷണതയോടെ സ്പര്‍ശിച്ചു. അങ്ങനെ എഴുതി എഴുതി എഴുതി എനിക്ക് തന്നെ ഞാന്‍ എന്തൊക്കെയോ സ്വായത്തമാക്കി എന്ന്  തോന്നിത്തുടങ്ങി. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള പലരുമായി ഞാന്‍ എന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു, ഇപ്പോഴും സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അവരില്‍ നിന്നെല്ലാം ലഭിച്ച പ്രതികരണങ്ങളും അവരുടേതായ എഴുത്ത് ശൈലികളും ഞാന്‍ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഉറ്റുനോക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ബ്ലോഗ്‌ വഴി എനിക്ക് കിട്ടിയ സുഹൃത്തുക്കളുമായി നേരിട്ട് ഇടപെടുക വരെ ചെയ്തു. മനു കുറുപ്പ് അതിലൊരാള്‍ മാത്രമെന്നത് ഒരു സത്യം മാത്രം.

ഇതിനെല്ലാമുപരി എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് പിന്നാലെ ഞാന്‍ സ്വയം കാലുവെച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും അവരോടുള്ള എന്റെ ആരാധന ഓരോ ദിവസവും കൂടിക്കൂടി വന്നു. അങ്ങനെ അവരെ ഇതൊന്നും അറിയിക്കുവാനുള്ള ഒരു സാഹചര്യം കിട്ടാതെ ഒന്നരക്കൊല്ലo ഞാന്‍ എഴുത്തിന്റെ ലോകത്ത് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്നേ ഞാന്‍ തേടിയിരുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടി ‘വിധിയില്‍’ വിശ്വാസമില്ലാത്ത എന്റെ മുന്നില്‍ തന്നെ അവിചാരിതമായി വന്നുപെട്ടു. ഒരിക്കല്‍ അവരോടൊന്നു സംസാരിക്കാന്‍ മോഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ…എന്റെ മുന്നില്‍ അവര്‍ വന്നുപെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാനും അവരും മാത്രം ഒരൊറ്റ വേദിയില്‍? അത് ശരിക്കും ഒരു അദ്ഭുതം തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒന്നരക്കൊല്ലം കൊണ്ട് അവരൊരാള്‍ മാത്രം കാരണം എനിക്കുണ്ടായ മാറ്റങ്ങള്‍ വള്ളി-പുള്ളി വിടാതെ ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പ്രസംഗിച്ചു. അപ്പോഴും അവരുടെ മുഖത്തെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിക്ക് യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ പ്രസംഗം കഴിഞ്ഞ പാടെ വേദിയില്‍ എന്നെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,

” അതെ, നിങ്ങളോട് എനിക്കിപ്പോഴും എപ്പോഴും പ്രേമമാണ്”

കുറിപ്പ്: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രമാണ്. ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നവരോ മരിച്ചുപോയവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാദ്രിശ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രം.

എന്നിലെ ഞാന്‍

ഏകാന്തതയുടെ പടിവാതിലുകളില്‍ കൂടി മിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ യാത്രകള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ചില യാത്രകള്‍ക്ക് എനിക്ക് പലപ്പോഴും കാരണങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു.  അത്തരം വീഥികളിലൂടെ ഒരു സഞ്ചാരി എന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം  യാത്ര ചെയ്തിരുന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ദേഷ്യവും പുച്ഛവും തോന്നിയിരുന്ന ഇന്നലെകള്‍ ഇന്നും എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ തന്നെ ഉണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ എന്റെ അത്തരം ചില യാത്രകളെ വിധി എന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ മുദ്ര കുത്തിയത് എന്നെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചിരിക്കാം.

“ഒരിക്കല്‍ എന്റെ വേദനാത്മകമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ വ്യാകുലത പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് എന്നും വിശാലത കുറവായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ എന്റേത് എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്കായി ഒന്നും തന്നെ  ഇത് വരെ ഇല്ല. ദിവസവും ഒന്ന്‍ കോളേജില്‍ പോകുവാനുള്ള ബസ്സ് കാശ് പോലും വീട്ടുകാരോട് ചോദിക്കണം. അതെ! ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിച്ചാണ്‌ ജീവിക്കുന്നത്. ഇന്നു ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിനും പ്രധാന കാരണം ഇവരൊക്കെ തന്നെ ആയിരിക്കാം. മറ്റുള്ളവര്‍ എന്നെ എന്ത് കൊണ്ട് ഇത് വരെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ മുതിര്‍ന്നട്ടില്ല? അതോ മറ്റുള്ളവരെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കാത്തതാണോ യഥാര്‍ത്ഥ കാരണം? അതും അല്ലെങ്കില്‍ ഇതെല്ലം എന്റെ പ്രായത്തിന്റെയോ എന്നില്‍ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന ചിന്തകളുടെയോ പ്രശ്നമാണോ? ഛെ! ഞാന്‍ മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ?”

ഒരു ദിവസം മേല്‍പ്പറഞ്ഞ അത്തരം ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടുവാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ എങ്ങനെ? എപ്പോള്‍? എന്റെ ചിന്തകള്‍ പിന്നീടു ഈ 2 ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നാലെയാണ് പാഞ്ഞത്. എന്തോ ഒരു അത്ഭുദം പോലെ പുതിയൊരു യാത്രയ്ക്കായുള്ള വഴി എന്റെ മുന്നില്‍ ആ ദിവസം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

കൊച്ചി മഹാനഗരം എന്നും തിരക്കുകള്‍ കൊണ്ട് സമ്പന്നമായ ഒരിടമാണ് എനിക്ക്. ഈ നഗരത്തില്‍ ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതും കൊണ്ട് തന്നെ കൊച്ചിയിലെ ഓരോ മൂലകളും എനിക്ക് വളരെ പരിചിതമാണ്. പക്ഷേ ഏതൊരു കൊച്ചിക്കാരനെ പോലെയും കൊച്ചിയിലെ ട്രാഫിക്‌ അപാതകളെയും ശുചിത്വമില്ലായ്മയും ഒരു പരിധി വരെ ഞാന്‍ വെറുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ അന്നാദ്യമായാണ് ഞാന്‍ ബസ്സ് കാത്ത് മേനകയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. എന്നേലും കുറച്ച് കൂടി പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന 2 ചേട്ടന്മാര്‍ റോഡിന്‍റെ ഒരു വശത്ത് പല തരത്തില്‍ തലക്കെട്ടുകള്‍ ഉള്ള ബുക്കുകള്‍ അടുക്കി പെറുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുവാണ്. ആ ദൃശ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നത് 2 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഞാന്‍ അവസാനമായി കാല് കുത്തിയ സ്കൂള്‍ ലൈബ്രറിയെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളാണ്. കെട്ടുകണക്കിന് ബുക്കുകള്‍ തങ്ങളുടെ ചെറിയ കടയില്‍ അടുക്കിവെക്കുന്ന ആ ചേട്ടന്മാര്‍ എന്നെ വല്ലാതങ്ങ് ആകര്‍ഷിച്ചു. പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല! അവരുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വെച്ചങ്ങു പിടിച്ചു.

ഒരു പുസ്തകക്കൂംബാരം! അതിനു മുന്നില്‍ പന്തം കണ്ട പെരുച്ചാഴിയെ പോലെ നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടിട്ട് അതിലൊരു ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു, “മോനെ, ഏതു പുസ്തകമാണ് വേണ്ടത്?”

ശരിക്കും അത് ബലിയ കുഴപ്പം പിടിച്ച ചോദ്യായിരുന്നു അപ്പോള്‍ എനിക്ക്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പുള്ളിയുടെ ചോദ്യം കേള്‍ക്കാത്ത മട്ടില്‍ ഞാന്‍ അങ്ങനെ തന്നെ എന്റെ മുന്നില്‍ അടുക്കിവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബുക്കുകള്‍ നോക്കി വെറുതെ അവിടെ നിന്നു.

“ദി അല്ക്കെമിസ്റ്റ് വായിച്ചതാണോ?”, എന്നെ നോക്കി അയാള്‍ പിന്നെയും ചോദിച്ചു.

“ഇല്ലല്ലോ!”, വളരെ സരളമായ രീതിയില്‍ ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.

“ആണോ? എന്നാല്‍ ഇത് കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോ! വായന തുടങ്ങാന്‍ പറ്റിയ ബുക്ക്‌ ഇത് തന്നെ ആണ്”, ആ ചേട്ടന്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ പൌലോ കോല്‍ഹോയുടെ “ദി അല്ക്കെമിസ്റ്റ്” എന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി. മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ എന്റെ കയ്യില്‍ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന 60 രുപ്പ്യ വെച്ച് ചെറിയ രീതിയിലുള്ള ബാര്‍ഗൈനിംഗ് നടത്തി അത് ഞാന്‍ വാങ്ങുക തന്നെ ചെയ്തു.

“ഇനിയും വരണം”, ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ആ മനുഷ്യന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

“തീര്‍ച്ചയായും”, കേട്ടറിവ് പോലും ഇല്ലാത്ത ഏതോ ഒരു ബുക്ക്‌ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ ലാഘവത്തില്‍ ഞാന്‍ പുള്ളിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നീങ്ങി.

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നിയ കൗതുകത്തിന്റെ പിന്നിലെ കാരണം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം ഞാന്‍ ചുമ്മാ കളഞ്ഞു! പക്ഷേ അതിനും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാരണങ്ങള്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ നിശ്ചയിചിരിക്കാം. ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം വീട്ടില്‍ വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോഴാണ് അന്ന് മേടിച്ച ബുക്കിനെ കുറിച്ച് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. അലമാരിയില്‍ അന്ന് കൊണ്ട് വെച്ച സാധനം ചുമ്മാ ഒന്നു മറിച്ചു നോക്കിക്കളയാം എന്ന രൂപേണ ഞാന്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സംഭവം കയ്യില്‍ എടുത്തു.

പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഞാന്‍ ഏതോ മാന്ത്രിക ലോകത്തായിരുന്നു. വായന എന്താണെന്ന്‍ ഞാന്‍ അന്നാണ് ശരിക്കും അനുഭവിച്ചു അറിഞ്ഞത്. വളരെ നാളുകളായി ഞാന്‍ തേടിയിരുന്ന പല ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി ആ 163 പേജുള്ള ബുക്ക്‌ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു. ഞാന്‍ എന്നെ കുറിച്ച് തന്നെ ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്തിനു ഏറെ പറയുന്നു, എന്നിലെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുവാന്‍ തുടങ്ങി. എന്തോ! എന്നിലേക്ക് എന്തൊക്കെയോ കടന്നു വരുന്നത് പോലെ….

ആദ്യ വായനാനുഭവം രാഹുല്‍ അശോക്‌ എന്ന വ്യക്തിയില്‍ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റം ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. ചിന്തകളെ തേടിയുള്ള യാത്രകള്‍ക്കായി ഞാന്‍ പുസ്തകങ്ങളെ ആശ്രയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പുസ്തകതാളുകളിലെ മാസ്മരിക ഗന്ധം ഒരു ലഹരിയായി മാറി. പിന്നീട് എന്നിലേക്ക് “ദി ആല്ചെമിസ്റ്റ്” തൊടുത്തു വിട്ട കൊച്ചിയിലെ പുസ്തകക്കടയിലെ ചേട്ടന്മാരുടെ അടുക്കല്‍ എല്ലാ ആഴ്ചകളിലുo ഞാന്‍ നിത്യസന്ദര്‍ശകനായി. അവരെ കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ തുടങ്ങി. അവരിലും എനിക്ക് ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നിയ ചിന്താത്മകമായ ചിന്തകള്‍ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചു. ജീവിതത്തിലെ വിവിധ നിറങ്ങളുള്ള യാത്രകള്‍ക്കുള്ളിലെ ഉത്തരങ്ങള്‍ക്കും ഞാന്‍ എന്താണെന്ന്‍ സ്വയം കണ്ടെത്തുവാനുള്ള വഴികള്‍ തുറക്കുവാനും ഇന്നും അത്തരം യാത്രകള്‍ക്ക് പിറകെ ആണ് എന്നിലെ സഞ്ചാരി……

5 random questions and its simple answers!

5 random questions and its simple answers

1) What made me think that the activity of blogging keeps me always happy?

Ans. Well, the answer is, ‘I don’t know the exact way to answer this query, though I’m still looking forward to find it!’

2) What do I know about reading?

Ans. I wasn’t a guy who has taken reading as an important step in the overall development of the thoughts that comes out from a human head; since the day when I started reading Coelho’s ”The Alchemist”! Currently, I’ve been putting a very least effort (spending your time in an enjoyable space is always an effortless goal) for this amusing process and I’m happy that there is around 120 books with variety of contents and a bulk number of pdf versions of works by did the world-renowned writers like Stephen King, Jeffrey Archer, Charles Dickens, Stephen.R.Covey, Deepak Chopra..etc.. in addition in my small library. 

3) What do I mean by decisions in my life?

Ans. As a true believer of god and justice, I can’t never let any things go down in any respect even if they’re trying to do so. This is the basic reason behind my every decisions after 2011, the year which served me many regenerative experiences! At the end of the day, I’m the only person responsible for the decisions which I’ve taken and its final output (whether it’s good or bad).

4) Do I often feel regrets about the life I’m leading now?

Ans. Changes are inevitable when we feel uncomfortable while doing something in life. But don’t change the whole yourself for a change you need now! Be always cool and happy when the cumbersome facts explodes in our paths. Even if we regret for the failures that the exultant challenge has given, keep smiling and accept the realities behind all these pied results. Yes! We’re one among the best human being in this world itself.Trust in yourself.

5) Have I ever been into a relationship? If not, why?

Ans. Loving someone ain’t a big deal, but cheating anyone is such a relentless deal. In fact, I’m passing through the very memorable and comfortable days in the life of a normal human being. I’m young-beautiful-energetic-friendly with everyone who keeps contact with me! Hence, I’ve obviously felt these age related crush or infatuation or attraction with many of the opposite genders whom I’ve met or seen before too. But taking the beauty of this awesome feeling in to consideration, so far, I can’t never judge or fall in love with a girl with whom I haven’t ever felt any persistent feeling which is definitely beyond the limits of the image of a flirting chain. If there exists a “she” for me, then why I’m looking for someone who don’t deserves me? May be, time and age can bring a cross-bar in between us! But still, I can wait for the day in which I’ll cross my hands together with my soul mate. 

PS: Don’t misconsider this “me” in the above mentioned queries as a morally and socially upright being just after complete reading this post!