ഭാഗം 2: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

ഈ കഥയുടെ ആദ്യഭാഗം വായിക്കാത്തവര്‍ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്കില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

*ഭാഗം 1: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

അപ്പോ നമ്മള്‍ എവിടെയാ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയേ? ഉം…..? ആആഹ്…! ലത്‌ തന്നെ. ലവളെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അതിനിര്‍മ്മലമായ നിമിഷം! ഇതിലിപ്പോ വലുതയിട്ടെന്തെങ്കിലും അങ്ങനെ എടുത്ത് പറയാന് ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നണില്ല്യ? കാണാന്‍ നല്ല മൊന്ജുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കാണാന്‍ വലിയ കുഴപ്പില്ല്യാത്ത, പ്രായപൂര്‍ത്തി ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചെക്കന്‍ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കാന്‍ പോകുന്ന ഏതെങ്കിലും മാഷുംമാര്‍ക്ക് ചുമ്മാതങ്ങ്‌ മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ പറ്റോ? അത്ര കണ്ടു പിള്ളേരുടെ മുമ്പില്‍ വെച്ച് വലിയ രീതിയില് പ്രശ്നം ആക്കിയില്ല എങ്കിലും, ആ പിത്ത തടിയന്‍ ഒരുമാതിരി നല്ല വൃത്തിക്ക് തന്നെ ആണ് എന്നോട് പ്രതികരിച്ചത്.

“ടാ! രാവിലെ തന്നെ പെണ്പിള്ളേരുടെ വായിലോട്ടും നോക്കിയിരിക്കുവാണോ? നാണമില്ലല്ലോടാ? എന്താ നിന്റെ പേര്?”

“സാര്‍….! അത്….. രാഹുല്‍.” (പോടാ പട്ടി! തന്റെ കണ്ണ് വച്ചൊന്നും അല്ലല്ലോ ഞാന്‍ നോക്കണേ? എനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് ഞാന്‍ ചെയ്യും.)

“മോനെ രാഹുലേ! നീ ഇവിടെ പഠിക്കാന്‍ തന്നെ വന്നതാണോ, അതോ?”

ഇതൊക്കെ കേട്ടപ്പോ ക്ലാസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ‘പെണ്‍കുട്ടികള്‍’ എല്ലാം മുട്ടന്‍ ചിരി. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഏതാണ്ട് പൊട്ടന് ലോട്ടറി അടിച്ച സന്തോഷത്തില്‍ കിക്കിക്കീ എന്ന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അവന്മാര് എന്ത് കാണിച്ചാലും എനിക്കൊരു ചുക്കുമില്ല, പക്ഷെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അങ്ങനെ ആണോ? ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ പോയില്ല്യ! അയാള്‍ ശരിക്കും ഒരു കാണ്ടാമൃഗം തന്നെ ആണോ എന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി. എന്തോ എന്റെ ഭാഗ്യം! അയാളുടെ വെറികെട്ട അരിശം 2 മിനിറ്റില്‍ കൂടുതല്‍ നീണ്ടു നിന്നില്ല; എന്നോട് ഇപ്പറഞ്ഞ 2 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഇരുന്നോലന്‍ പറയുകയും ചെയ്തു.

പുള്ളി ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്ക്‌ തുറന്നു.

“മോളെ രാധികേ! കഴിഞ്ഞ ക്ലാസ്സില്‍ നമ്മള്‍ എവിടെയാ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയേ?”

“അറ്റോമിക് പ്രോപ്പര്‍ട്ടീസ്, സാര്‍”

സുമേഷ് മാമന്‍ ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും ‘ച്ചടെ’ എന്ന്‍ പെണ്കുട്ടിയോള്‍ ഇരിന്നിരുന്ന വശത്തെ ഏറ്റവും മുന്‍പിലുള്ള ബെഞ്ചില്‍ നിന്നും ഉത്തരം വന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഇരുന്ന ബെഞ്ച്‌ കുറച്ച പിറകില്‍ ആയതു കൊണ്ട് ആ യൂണീഫോം ഇട്ട കുട്ടിയുടെ മുഖം എനിക്ക് ശരിക്കും വ്യക്തമായി കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ആ ട്യൂഷന്‍ സെന്റിലെ എന്റെ ആദ്യ ദിനം അവസാനിച്ചു.

രണ്ടാം ദിവസം:

ഞാന്‍ ഈ ദിവസം ഇവിടെ പ്രത്യേകിച്ച് എടുത്ത് പറയാന്‍ എന്തെങ്കിലും കാരണം ഉണ്ടോ? ഉണ്ടായിരിക്കുല്ലോ!… അല്ല…? ശരിക്കും ഉണ്ടല്ലോ. അതെ! അവളെ ഞാന്‍ നേരിട്ട് ആദ്യമായി കാണുന്നത് ഇന്നാണ്.

ചുമ്മാ ഇന്നലത്തെ പോലെ ലേറ്റ് ആയിട്ട് ക്ലാസ്സില്‍ കയറി അവിടെ ഉള്ള മാഷ്മ്മാരുടെ വായിലിരിക്കുന്ന നല്ല വര്‍ത്തമാനം രാവിലെ തന്നെ കേക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാനും വിനുവും അഞ്ചര മണി ആയപ്പോ തന്നെ ട്യൂഷന്‍ സെന്റ്രെന്റെ ഗെയിറ്റിനു മുമ്പിലെത്തി. പക്ഷേ അമീര്‍ക്ക അത് തുറന്നു പിടിച്ചു വന്നപ്പോ 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ്. നമ്മ്ട ട്യൂഷന്‍ സെന്റ്രെന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ പെട്ടിക്കട നടത്താന് ഒരു പാവം മനുഷ്യന്‍ ആണ് അമീര്‍ക്ക. പുള്ളിക്കാരനാണ് എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞങ്ങളുടെ ട്യൂഷന്‍ സെന്റ്രെനു മുന്നിലുള്ള ഗേറ്റ് തുറന്നിടുന്നത്.

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരു മാത്രം ആണ് അപ്പോള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പിള്ളേരുടെ കൂടങ്ങള്‍ ഓരോന്നോരോന്നായി വരുവാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് പെട്ടന്ന് യൂണീഫോം ഇട്ട ഞാന്‍ മുന്നേ പറഞ്ഞ കുട്ടി കുറച്ച് കൂട്ടുകാരികളുടെ ഒപ്പം നടന്നു വരുന്നത് എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. അവള്‍ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കെയറി ഏറ്റവും മുന്‍പിലുള്ള ബെഞ്ചില്‍ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

“ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട തടിച്ച ശരീരവും, നല്ല വിടര്‍ന്ന നെഞ്ഞും, അതിനൊത്ത മെലയും, സാമാന്യം ഞങ്ങളുടെ പ്രായത്തിനൊത്ത ഉയരവും, ശാലീന സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞ ആ കുട്ടിയുടെ രൂപം എന്റെ മനസ്സില്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ Xerox  കോപ്പി പതിയുന്നത് പോലെ പതിഞ്ഞു”

സത്യം! ഇത് ലത് തന്നെ. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി മറ്റേത് തോന്നിയത് ഇവളോടായിരുന്നു. അത് ശരിക്കും മറ്റെതാണോ അല്ലയോ എന്ന്‍ ഇപ്പോഴും വലിയ പിടിയില്ലട്ടോ. എന്തായാലും ഒരു ആണിന് പെണ്ണിനോട് തോന്നുന്ന വികാരത്തിനെ എന്ത് പറയാമോ, അത് തന്നെ ആണ് ഞാന്‍ ഇവിടെയും ഉദേശിച്ചത്‌.

പിന്നീടു ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുംബോഴെല്ലാം ഞാന്‍ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശ്രദ്ധിക്കുക എന്ന പറയുമ്പോള്‍ മുഴുവന്‍ നേരവും കാമഭാവത്തോടെയുള്ള ആസക്തി ആയിരുന്നില്ല ഒരിക്കലും എന്നില്‍ നിന്നും ആ കുട്ടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവളെ എന്നിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉള്ളത് പോലെ, ഓരോ മൂന്ന്‍ മിനിറ്റ് കൂടുമ്പോഴും ഇടംകണ്ണ്‍ വെച്ച് അവളെ നോക്കിയില്ലെങ്കില്‍ എവിടെയോ എന്തോ എനിക്ക് ‘വലിയ’ അസ്വസ്തത പോലെ.

പലരാത്രികളിലും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടിയെ എനിക്ക് കാണേണ്ടതായി വന്നിട്ടുണ്ട്. സത്യം! ഇവള്‍ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കാന്. പോയി പോയി ക്ലാസ്സില്‍ കയറുന്നത് രാധികയെ കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം എന്ന് വരെ ഉള്ള സ്ഥിതി എത്തി. അവള്‍ കഴിഞ്ഞാലാ അവിടെ ആളുള്ളൂ! സാറുന്മ്മാരുടെ എല്ലാം പൊന്നോമന. എന്തിനും ഏതിനും ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് രാധികയെ.

“രാധികേ, സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ ചെന്ന്‍ ആ ചൂരല്‍ ഇങ്ങു എടുത്തുകൊണ്ടുവരു.”

“മോളെ, ഈ നോട്ട് ഒന്നു വായിച്ചു കൊടുത്തെ”

“Attendance മാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തില്ലേ, മോളേ?”

ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ എല്ലാത്തിനും അവള്‍ തന്നെ വേണമായിരുന്നു അവിടെ. ഒരുപക്ഷേ അവള്‍ അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഞാന്‍ മിക്കവാറും ഒരാഴ്ച പോലും അത്തരമൊരു സ്ഥാപനത്തില്‍ തികച്ചു പഠിക്കില്ലായിരുന്നു. അത്രക്കും കര്‍ക്കശമായ രീതികളിലൂടെ ആയിരുന്നു അവിടെ പടിപ്പിചോണ്ടിരുന്നിരുന്നത്.

ഒരിക്കല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് സോഷ്യല്‍ സ്ടുടീസ് എടുക്കുന്ന സാര്‍ attendance എടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി അവളുടെ കയ്യില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ കൊടുത്തു. അവള്‍ പേരുകള്‍ ഓരോന്നോരോന്നായി വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വിളിച്ച് വിളിച്ച് എന്റെ പേര് എത്തിയപ്പോ

“രാഹുല്‍…..രാഹുല്‍ അശോക്‌? രാഹുല്‍ അശോക്‌ വന്നിട്ടുണ്ടോ?”

എന്റെ അള്ളോ! ജീവന്‍ പോയി. അവള്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് എന്റെ പേരു വിളിക്കണേ. ഞാന്‍ പെട്ടന്നങ്ങ് ചാടി എഴുന്നേറ്റ് പരിസരം പോലെ നോക്കാതെ present എന്ന് കയറി പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞപ്പോ കുറച്ച് ഉച്ച കൂടിപ്പോയത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ, എല്ലാവരും അത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോ അവളും ഒടുക്കത്ത ചിരി. എന്റെ ചങ്ക് വെറുതെ ഇടിവെട്ട് ഏറ്റത് പോലെ ആയിപ്പോയി.

ഇതൊക്കെ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഞാന്‍ ആദ്യം അവിടെ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ മുസ്‌ലിം കുട്ടിയേയും മുട്ടന്‍ വായനോട്ടം ആയിരുന്നൂട്ടോ. അവളെ ചുമ്മാതങ്ങ്‌ വിടാന്‍ പറ്റോ? അവളുടെ ആ ചിരിയും വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ആ തട്ടം ഇട്ടുകൊണ്ടുള്ള നടത്തവും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിലെ മിക്കവാറും ചെക്കന്മാരുടെ ഹൃദയം പലപ്പോഴായി പൊട്ടി പൊളിച്ചതാണ്.

ക്ലാസ്സ്‌ ഓരോ ദിവസവും ചെല്ലും തോറും വഷളായിക്കൊണ്ടിരിക്കുവന്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ തന്നെ ക്ലാസ്സില് വെടിക്കെട്ടാണ്. ഇത് അത്ര പന്തിയല്ല എന്ന് കണ്ട ഞാന്‍ പഠിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പെന്കുട്ടിയോളുടെ മുന്‍പിലു നാണം കെടാന്‍ എനിക്കാകെ ചമ്മലായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെ ആണ് ആ ട്യൂഷന്‍ സെന്റ്രെന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യമായി ഒരുത്തന്‍ ഒരിക്കല്‍ രോമാന്ജത്മകമായ ഒരു കിടുക്കന്‍ സംഭവം അവിടെ നടത്തിയത്.

*തുടരും…..!

Advertisements

ഭാഗം 1: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

NB: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രമാണ്… ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നവരോ മരിച്ചുപോയവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാദ്രിശ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രം…..

അതെ, അവളെ ഞാൻ എന്തിനു കണ്ടുമുട്ടി എന്നത് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഒരു ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെ ആണ് എന്റെ മുമ്പിൽ! എന്ന് കണ്ടു മുട്ടി എന്നുള്ളതിന് ഒരു കൃത്യമായ ഉത്തരം എന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് താനും. അവളെ ആദ്യമായി ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്നത് 9 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പഠിക്കണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം മൂത്ത് കൊച്ചിയിൽ ഒരുമാതിരി പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ട്യൂഷന്‍ സെന്ററിൽ വെച്ച്. ഞാൻ  അവിടെ ചെന്ന് പെട്ടത് ഒരു നിമിത്തം എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പഠന പ്രക്രിയയിരുന്നു അവിടെ അവർ കയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. വെളുപ്പിനെ 6 മണിക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങും. വെറുതെ ചുമ്മാ വേണമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി എന്നുള്ള സാധാരണ ക്ലാസുകൾ ആയിരുന്നില്ല അവിടെ. പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ നല്ല ഉശിരൻ ചൂരൽ പ്രയോഗവും മുട്ട് കുത്തി നിർത്തലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ തൊട്ടുമുന്പ് പ്രസ്താവിച്ച സ്ഥാപനത്തിൽ. ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് ലവട ഇഷ്ടംമാതിരി പിള്ളേർ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ചെറിയ വിസ്ത്രിതമായ സ്ഥലത്ത് ഒരു കൊച്ചു ഓടു മേഞ്ഞ വീടും അതിനു പിറകിലായി 2 ഇത്തിരിക്കോളം പോന്ന ഓലപ്പുരയും; ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സ്. ‘കഥപറയുമ്പോൾ‘ എന്ന മോഹനൻ ചിത്രത്തിലൂടെ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു പക്ഷേ ഇത് പോലെ ഒരു പരിസരവും മേല്പ്പറഞ്ഞ പഠനരീതിയും സുപരിചിതമായിരിക്കും. എന്റെ ഓർമ്മ ശരി ആണെങ്കിൽ, അഞ്ചു മുതൽ പന്ത്രെന്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ ഏതാണ്ട് 10-12 സാറുമ്മരുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. പലര്ക്കും ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കൽ പാർട്ട്‌ ടൈം ജോലിയും അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഇമ്മിണി പൈസ മാസാവസാനം പോക്കറ്റ്‌-ല് തടയണ പരിപാടി കൂടി ആയിരുന്നു. എന്റെ സ്കൂളിൽ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന വിനു വഴിയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥാപനം ഉള്ളാതായി അറിയുന്നത്‌… പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മയോട് കാര്യം പറയുകയും, കേട്ട പാതി കേക്കാത്ത പാതി  അന്ന് വൈകീട്ട്‌ തന്നെ വീടുകാർ എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോയി ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു  ആ കൊടും തണുപ്പാർന്ന മഴയുള്ള  രാവിലെ നാലര മണിക്ക്‌ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത് ! പടിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മുട്ടി നിക്കുവാണല്ലോ? ചിലപ്പോ അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ കുറച്ച്‌ കഷ്ടപ്പെട്ടിറ്റണ് ഉറക്കം കിട്ടിയത്‌… എഴുന്നേറ്റ് പല്ല് തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു ഒരു കടും കട്ടന്‌ കാപ്പി അങ്ങു പാസ്സാക്കി. തലേന്ന് കുളിപ്പിച്ചു സുന്ദരൻ ആക്കി വീടിനു വെളിയിൽ  വെച്ചിരിക്കണ നുമ്മട Hero Buzz മുത്തിനെ ജനലിനിടയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒന്നു നോക്കി. അവനെ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയിട്ട്‌ 6 മാസം ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും  ചെക്കന്‍ ഇന്നു ആദ്യയിട്ടാണ് ഇച്ചിരി പണി എടുക്കാന്‍ പോണേ. പക്ഷെങ്കില്‌ രണ്ട്‌ നോട്ട്ബുക്ക്‌ ആയിട്ട്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നോടും ഒരു നല്ല സവരിക്കായി ഒരുങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ ചങ്ങായിയോടും അപ്പോ പെയ്ത മഴ ഒരു മാതിരി മറ്റെട്ത്ത പരുപാടി ആണ് കാണിച്ചേ. എനിക്ക് ശെരിക്കിനും വിഷമായി. ഞാൻ അച്ഛനോട് ഇക്കാര്യം ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ പുള്ളിക്കാരൻ ഒടുക്കത്ത ചിരി. അലമാരി തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛന്റെ rain coat എനിക്ക് തന്നു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! സൈക്കിൾ എടുത്തു ഒരു അഞ്ചര മണിയായപ്പോ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയെ അവിടെ പഠിക്കുന്ന എന്റെ കൂട്ട്കാരനെയും കണ്ടു. ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരു മത്സരം എന്ന പോലെ ആ ഇടിവെട്ടും മഴയും ഉള്ള രാവിലെ അങ്ങ് പറപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ കേയരാൻ വേണ്ടി ചെന്നപ്പോ തന്നെ ഒരു ചോദ്യം!

“ഉം… എന്തെ? ക്ലാസ്സിൽ എത്ര മണിക്കാ കെയരണ്ടേ എന്ന് നിങ്ങക്ക് അറിയില്ലെടാ?”

“സുമേഷ് സർ…!”, എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ പറഞ്ഞു.

“തനിക്ക് ഒരു സാമാന്യ ബോധം ഇല്ലേടോ? മനുഷ്യൻ ഈ പൊരി മഴയത്ത എങ്ങനയ വന്നെ എന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മാത്രം അറിയാം”, അയാളെ കുറിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ കേട്ട് നല്ല മതിപ്പ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ദിത് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

ആ തടിയാൻ സർ ഒരുമാതിരി മറ്റെടാത്ത നോട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ കെയറി ഇരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ കയറിയതും ഞാൻ കണ്ടത് ബെഞ്ചിനു മുകളിൽ കെയറി നില്ക്കണ 2 ചെക്കന്മാരെ ആണ്. പിന്നിടാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് സുമേഷ് കുട്ടികളോട് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന്. ഏതാണ്ട് 45 പില്ലെരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഓലപ്പുരയിൽ. അതിൽ തന്നെ ഒരു വശം മുഴുവൻ ആണ്കുട്ടിയോളും മറ്റേ വശം പെണ്‍കുട്ടിയോളും. അടുത്തിരിക്കുന്ന പിള്ളേരൊക്കെ ഒരുമാതിരി കിടുങ്ങി ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പുടി കിട്ടി. ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ച കഴിഞ്ഞു നല്ല ചൂരൽ പ്രയോഗവും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. 4 ചൂരൽ ആണ് ആ കാണ്ടാമൃഗത്തിന് തുല്യമായ മനുഷ്യൻ എന്റെ കണ്മുൻപിൽ വെച്ച് തുരു തുരാ പിള്ളേരുടെ കൈതള്ളയിൽ അടിച്ച് ഒടിച്ചത്. അതിലൊരുത്തൻ വാവിട്ട് കരയുന്നതും എനിക്ക് കാണേണ്ടി വന്നു.

കലാപരിപാടികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പുള്ളി കെമിസ്ട്രി ടെക്സ്റ്റ്‌ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞു! ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ വലതു വശത്തിരിക്കുന്ന ബാഗ്‌- തുറക്കുവാനായി തിരിഞ്ഞു. ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുത്തു തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ എങ്ങനയോ ചെന്ന് പെട്ടത് പെണ്കുട്ടിയോൾ ഇരിക്കണ അവസാന ബെന്ചിലേക്കാന്.

“എന്റെ പൊന്നോ….! ഞാൻ എന്താ ഈ കാണണെ? ഒരു രക്ഷയില്ല! അവിടെ? അവൾ…! ഒരു വെളുത്ത ഇടതൂർന്ന തട്ടം ഇട്ട സുന്ദരിയായ മുസ്‌ലിം കുട്ടി എന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടേ. ആ നിമിഷം…. ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ സത്യായിട്ടും ചത്ത്‌ പോയേനെ! മൊഞ്ചുള്ള  കുട്ടിയോൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം. പക്ഷെ അതിനുള്ള അവസരം പടച്ചോൻ ഉണ്ടാക്കി തന്നില്ല. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചേ!

“ഛെ…! നശിപ്പിച്ചു?!”

*തുടരും …….!

പ്രണയം (Love)

അറിയാതെ എങ്ങോ മാഞ്ഞുപോയ ആ പ്രണയം
എത്രയോ നാളായി എന്നിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു
അവളെ തലോടിയിരുന്ന ആ നാളുകളിൽ
എന്നിട്ടും എന്തേ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല
മറുവാക്ക് ചൊല്ലുവാൻ അവൾക്കായില്ലെന്നെങ്കിലും
എന്തോ! എന്നോട് അവൾക്കേറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു
നിശ്ചലമാംവിധം എപ്പോഴോ എങ്ങനെയോ
അവളെ ഞാൻ എന്തിനോ മോഹിച്ചിരുന്നു

Translation

Love expunge at somewhere 

Reflects on me so long

 Even in those days when I pat her,

Why didn’t I mention it?

She hasn’t replied me back

Whatever, she liked me a lot

In a silent way, whenever, however,

I had a keen desire on her. 

Am I being polite?

Different stages of this friable life,

Peeps into my manifold of vicarious dreams.

My imaginations exist in that overt screen,

In which the real-time shadow of life may conceal now.

The day when I see them as a reality,

Rationalize its comprehension,

Reject the vivid fallacious segments under it,

And live like a rational being accepting himself forever.

 PS: Wrote this piece when I completed reading the Mallu local writer Sri. Thakazhi Sivashankara Pillai’s most popular stories. According to my views, he is a remarkable legend in Malayalam literature who could play with the words simply in a profound, expressive and obscene way. Respects and salutes to you, Mashe! 🙂
Special credits to Revu for taking this polite looking pica of mine! 😀

Creative Chaos Award!


First of all, my warm regards to, Celestine, for this much delay in the updation of this awesome post. Thanks a lot Celestine( http://readinpleasure.wordpress.com/) for the nomination of “CREATIVE CHAOS AWARD”. 🙂 She is such an amazing and glittering poetry writer in my family, who has a wide range of views about various books and literature as well. You must visit her wonderful blog. I’m sure that, you people would really enjoy reading her posts. 🙂 🙂

Rules for accepting this Award:

1) Three weird things I do:

  • I always used have regular night talks with my friends, even it is strictly restricted at home by my parents though. LOL. 😀
  • I’m a weekend late night bunker from home and have chats with my younger cousin bro through a lonely ground nearby. 😛
  • I likes to play and mingle with small kids rather than boys or girls of my age. 🙂

2. You must tell why you look at the “glass half full” or “Half empty”

Haha! This would be a weird query for me to answer. I’ll look at “glass half empty”, since it’ll serve me a hope for the retraction targeting this emptiness in the near future.

3. You find yourself in a desolate place when your car breaks down. You have no cell phone service, no Wal-Mart, and only a candy bar for food. It is 150 miles to the closest town. What color are your underpants and why?

It’s for sure that, I’ll try my level best to repair it by my self. If that didn’t works, I would walk towards the Candy Bar and make a query regarding the availability of work shop in that place. Underpants?? No further queries please! LOL. 😀 😛

4. Nominate 5 people who recently followed your blog

Hearty congratulations to all the nominated blooms of mine. Once again thanks a lot, Celestine, for handling over this award to me. I’m always glad enough to follow your outstanding world. 🙂 🙂

Thanks,
Rahul