3 Days In Nature: A Trip To Malappuram

Last week, I went to Malappuram, which is one among the most beautiful places I’ve ever discovered from the South India.  Revu, my elder sister, also accompanied me this time for the trip as she has nothing else left to be done at home other than sleeping, watching TV and going out with friends nowadays; generally, she spends her vacation days at home in a quite crenellated pattern like this. Actually, we’d an improper plan to visit this place a few months ago. But she was a little busy with her project based activities at that time. Hence we cancelled the trip and thought of going later during her upcoming vacation.

I had visited Malappuram with my achan (dad) while I was a kid; except the retrospections of the train journey we had together, I don’t remember anything else that I’d seen during my very first visit to this frisky land of naturalistic portraits. What still persists in my memory is a brief idea of this place’s popularity for teak-wood that I’ve learnt from the social-studies text book in school days.

Dini chetan, our 1st cousin, has been dwelling together with his family there at Majeri in Malappuram district.  He’s been calling us to come over there since the year they’ve shifted from my homeland to Malappuram as a part of his job transfer. Hence, this time we didn’t make any proper plans none other than packing our bags and catch our easiest way to reach there.

We left from home by around 11:00 on last Friday morning. Revu asked me to choose bus service, which runs directly from Kochi (my homeland) to Malappuram, to reach our destination. We awaited there at the Kalamassery bus stop for around 1 hour to catch the direct bus to Malappuram, however we didn’t get the one we needed. It would take at least around 6 hours to reach Malappuram via bus; hence we skipped the plan for preferring bus as we felt that we’re merely losing our time.

So we went to the Aluva Railway Station for catching the train on time; we hired an auto instead of bus to reach at the Railway Station as earlier as possible, thus reach at our destination before evening. In between, Revu had called Dini chetan to enquire regarding the route we’d to be followed on. He asked her to take tickets from Aluva to Tirur from the Railway Station and then take a shift from Tirur to Manjeri via bus.

“It costs just 60 bucks! Indian Railways are always reliable for every citizen when it comes to their ticket prices.”, Revu told while handling over the tickets to me.

We walked down to the 2nd platform, where our train would be coming, carrying the luggage we’d.

“Indian Railways are good at maintaining their trains to run on the scheduled time, too”, I exclaimed when I came to know that our train was late.

Finally, after spending an hour walking here and there in the platform, we got our train by 13:00. I had never travelled in local compartments; it’s too crowded and not that easy to catch a local Indian train from an easily accessible Railway Station, I must say. Somehow, we entered in and found out a better position on one of the corners to make sure that both of us were inside that teeming compartment.

A stout old man who was standing next to us smiled at me and enquired about to where we’re going. I talked to him further and came to know that he’s also going Tirur, the same station to where we’re going. After standing there in the compartment for a while, Revu had got a seat to sit and I offerred the other seat next Revu to that man to whom we’re talking.

I stood there, reading Paulo Coelho’s “By The River Piedra, I Sat Down And Wept” on my cell, giving least attention to the restive voices from the crowd humming in my ears. Revu felt relieved, looked at me with a happily facial expression for getting a seat.

Another girl from Kochi was also sitting next to her on the other seat; they were talking too much while I was looking at her side. I stood in that crowded compartment; I didn’t notice the distance I had been covering as my vision and attention were focused upon Coelho’s discreet thoughts. I love Coelho. I love his infinite dexterity in keeping readers in his thoughts. And I love the simplicity in his writings for explaining the meanings of cursive words he always prefer.

Time went. We reached at Tirur after 4 hours of long train journey (for me). I was fed up for standing in a crowded compartment of that sort for a couple of hours. Our cousin had asked us to prefer bus-service to reach his place. He couldn’t come to pick up us due to his hectic schedule at the worksite. With the help of that old man who was with us, we found the bus stand from where we’d to take bus to Manjeri- Kacherippadi stop, which is so close to my cousin’s home.

We got our bus within a short while and waved our hands to that old man who was there with us until the bus stand. I took two bus tickets to the place mentioned by Dini chetan and sat together with Revu on the same seat. Unlike in Kochi, you wouldn’t get tickets in return for money you pay for travelling in the bus services in Malappuram. I also noticed that there would be 2 conductors in a bus: one meant for asking where the passengers are going and the other for collecting the cost for travelling via bus.

Bus moved. Revu showed and explained to me about the natural beauty of Malappuram through the open window of the bus. In between, I laughed while listening to Revu regarding a talk she had with that girl who was sitting next to her in the train. “Call your boyfriend. I can offer my seat to him so that you two can sit together. Mine is the next station”,   she said to Revu while her station was about to come.

After an hour’s journey in the bus, finally we reached our destination. Dini chetan was waiting for us at the bus-stand and he picked both of us to his home.

His family is a nuclear one: he, his wife and 2 kids. Dhanya chechi, his wife, had made food for us and we had it directly after reaching at his home, because hunger mattered for both of us. On the same day evening, we went outside to a farm for buying some non-veggie items.

Chakkara and Nandhu, their younger and elder daughters respectively, were so happy to see both of us together. On that night, we played a lot of childish games together. Revu helped Dhanya chechi in the kitchen for making dishes and gossips, too.

Dini chetan's home

Dini chetan’s home

They live in a small rented home. Being so frank, I liked the idea behind the plan of construction of that old home. A perfect home for a family of 4; every room has an average space, although the kitchen is less spacious. Unni uncle (house owner) and his family is also living in their home next to them within the same compound.

I loved the climate in Malappuram as well. It’s neither hot nor cold; moderate climate, I would say.

Dhanya chechi, Dini chetan, Nandhu, Revu, Chakkara at Kottakkunnu

Dhanya chechi, Dini chetan, Nandhu, Revu, Chakkara at Kottakkunnu

On the next day evening, other than spending time with our cousins at their home, we went to Kottakkunnu, which is a spot located at the topmost area of a large mountain. I didn’t feel anything special about that place except the calmness I’ve seen everywhere around. I played with Chakkara and Nandu in a small children’s part over there.

Revu and Dhanya chechi in "yo yo" pose

Revu and Dhanya chechi in “yo yo” pose

A lost nomad.

A lost nomad.

Lovely couple

Lovely couple

Kids corner

Kids corner

"Smile when it hurts the most"

“Smile when it hurts the most”

On the 2nd day, we went to Nedumkayam, which is a complete forest area spotted with wild animals. We were a little late to reach there on time before the scheduled visitors timing; somehow we got the permission to enter in from the respective authority and walked in through a jungle I’ve heard from stories during childhood days.

Those who would love to explore nature and dissolve in its widely elapsed beauty of waterfalls and unending paths into a wild forest, I would suggest this location for you. It’s more than what you think of or expect to see.


Entrance to Nedumkayam Forest Area





“An endless road has a story to be told”




Yogi’s pose












Lunch time


















We’d thought of leaving back to home on the 3rd day morning, but Chakkara and Nandhu had made us to stay there for one more day. We hadn’t done anything so special or go out to any other places that day, except a ride I’d together with the kids on that day’s evening.


We left from Malappuram on the next day morning. Dini chetan and Dhanya chechi dropped us at the railway station. It was really a wonderful time we’d together with them. And Malappuram is a must visit place to be seen in God’s own country. For whom you’re waiting for then? Pack up your bags for a few days, catch your next train to Malappuram and get exposed in nature.

Photo Credits: Insight Blog

Portraits: Open Street

Hey WordPress blooms! I’m going to begin a photography series- Portraits- which consists of the images I have had taken using my mobile  (Sony Xperia) cam and update here in my blog, in a weekly basis. I mean, from today onwards, I’ll be giving a photographic update on every Friday until the December end of next year. I wish I could update a few images within this one-year period, which have something to be shared with the blogging world. Hope you all will enjoy going through it. Have a great weekend. Enjoy!
PS: The images I’ll be updating here would be slightly edited ones, since the images are taken using a mobile cam with 3.2 MP, and to improve the image clarity for a better view.

Open Street

Location: Fort Kochi, India.

Portraits: Open Street



“അളിയാ! പടം എങ്ങനെ ഉണ്ട്?”

“സീനാണ് ബഡീ! ഫഹദും ഹണി റോസും കൂടിയുള്ള ഒരു സീന്‍ ഉണ്ട്. കണ്ടു കിറുങ്ങിയടിച്ചിരുന്നുപോയി. പക്ഷേ മൊത്തത്തിലുള്ള കളി കാണിച്ചില്ല. എന്നാലും ഒരുമാതിരി എല്ലാം കണ്ടു. പടം മിസ്സ്‌ ചെയ്യണ്ടാട്ടാ…!”

ഇക്കഴിഞ്ഞ 4-5 മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പിറങ്ങിയ ഒരു മലയാളം പടം കണ്ടിറങ്ങിയ ഞാന്‍ ബസ്സ് കാത്ത് കൊച്ചിയിലെ പത്മാ തിയറ്ററിന്റെ മുന്നിലെ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ കേട്ട ഒരു ഫോണ്‍ സംഭാഷണം ആണ് മുകളില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്‌. കണ്ടാല്‍ 12 -14 വയസ്സ് മാത്രംപ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മുടുക്കനായ പയ്യന്റെ, അല്ല കൊച്ചിന്റെ വായില്‍ നിന്നും പൊട്ടിമുളച്ചതാണ് രണ്ടാമത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഡയലോഗ്. പയ്യന്‍ പറഞ്ഞതെന്തയാലും 100 ശതമാനം ശരിതന്നെയാണ്. ഹണി റോസിനെ പോലെ തൊലിവെളുപ്പും ഗ്ലാമറുമുള്ള ഒരു നടി ഇത്രയും സെക്സി ആയി സെക്സ് ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥിതിയില്‍ പെട്ടന്ന് മൂഡ്‌ കളയുന്ന രീതിയില്‍ നായകന് സ്വന്തം ഭാര്യയില്‍ നിന്നും കോള്‍ ലഭിക്കുന്ന സിനിമയിലെ തന്നെ ഭീമമായ ആ രംഗം കണ്ടിട്ട് എനിക്കും ദേഷ്യം വന്നായിരുന്നു. ന്യൂ-ജനറേഷന്‍ തരങ്കമാണല്ലോ ഇപ്പോള്‍ എല്ലായിടത്തും. നായകനും നായികയും തമ്മില്‍ മിനിമം ഒരു ലിപ്പ് ലോക്കെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന പടങ്ങളെ ആണല്ലോ ഈ ന്യൂ ജനറേഷന്‍ സിനിമകള്‍ എന്ന് പിള്ളേര് പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഈ ‘പുതിയ’ ജനറേഷന്‍ പടങ്ങളൊക്കെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ പണ്ട് നമ്മള്‍ കണ്ടിരുന്ന പടങ്ങളില്‍ നിന്നും എന്തെങ്കിലും വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ടോ? പണ്ടൊക്കെ സെക്സ് സംബന്ധമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍ സിനിമകളില്‍ വരുമ്പോള്‍ എങ്ങനെ പോയാലും നായകന്‍ നായികയുടെ അടുക്കലേക്കെത്തുമ്പോഴോ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യാന്‍ വരുന്ന വില്ലന്‍ നായികയെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണുരുട്ടി നോക്കിക്കഴിയുമ്പോഴോ, പിന്നെ സ്ക്രീനില്‍ തെളിഞ്ഞുവരുന്ന വിളിക്കിലോ പാവയിലോ നില്‍ക്കും ‘കളികള്‍’. എന്നാല്‍ ഇന്ന് അതില്‍ നിന്നും വിപിന്നമായി സെക്സ് എന്ന വികാരത്തിനെ എത്ര ‘നന്നായി’ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്‌ മുന്നിലെത്തിക്കാമോ, അതിന്റെ അങ്ങേയറ്റത് പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഓരോ ‘പുതിയ’ പടങ്ങളും ഇറങ്ങുന്നത്.

2 മാസം മുമ്പ് എന്റെ ഒരു അടുത്ത ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരു ചെറിയ പരുപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു. പരുപാടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരംഎല്ലാവരും കൂടി ഒത്തുകൂടി വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കിടുങ്ങുമണികള്‍ക്ക് അവരിലെ കഴിവുകള്‍ പ്രകടമാക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഇരുപതോളം പേരുണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ ചെറിയൊരു വേദി ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു. കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഏറ്റവും ഇളിയ കിടുങ്ങുമണി തന്നെ പരുപാടി തുടങ്ങി വെച്ചു. മിമിക്രിയാണ് അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നതെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ആരും തന്നെ അവനെ വലിയ വിലകല്‍പ്പിക്കാതെ വേദിക്ക്‌ മുന്നില്‍ നോക്കിയിരുന്നു.

“മോളേ ഷക്കീലേ! നിന്റെ ബ്ലൗസ്സ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ 3 കിലോ അരിമേടിക്കാമായിരുന്നു”

ഇത് കേട്ടപാടെ വേദിക്ക്‌ മുന്നിലിരുന്ന സദസ്സ് പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ കൈകളടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഷക്കീല ഒരു മാദകറാണി ആയിരുന്നു എന്ന കാര്യം ഞാനും എന്റെയും തൊട്ടടുത്തിരുന്ന വല്ലിച്ഛന്മാരും കുറച്ച് സെക്കന്റ്‌ നേരത്തേക്ക് അവന്റെ ജയന് മുന്നില്‍ അടിയറവ് വെക്കേണ്ടതായി വന്നു. “എന്റമ്മേ! ഈ ചെക്കന്‍ ഇപ്പോഴേ ‘മറ്റേത്‌’ കണ്ടുതുടങ്ങിയാ??”, 8 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ആ തടിയനായ കുഞ്ഞനിയന്റെ പെട്ടന്നുള്ള കടന്നാക്രമണം എന്നില്‍ നിന്നുയര്‍ത്തിയ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു. ഇത്തിരിക്കോളമുള്ള ആ ചെറുക്കനോട് സംഭവം നേരിട്ട് ചോദിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം എനിക്ക് പിന്നീടു ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അല്ല, ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയട്ടില്ല എന്ന് പറയുന്നതായിരിക്കും സത്യം.

സണ്ണി ലിയോണ്‍, കയ്ടെന്‍ ക്രോസ്സ് തുടങ്ങിയ ചില പോര്‍ണ് സ്റ്റാറുകളുടെ പേരുകള്‍ പോലും എനിക്ക് എന്റെ സ്കൂള്‍ ജീവിതത്തിനിടക്ക് എല്‍.പി. സെക്ഷനില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കിടുങ്ങു മണികളില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കണ്ടാതായി വന്നിട്ടുണ്ട്. പിള്ളേരുടെ വ്യര്‍ഥമായ ചിന്തകളുടെ പുരോഗമനത്തിന് ഒരു പരിധി വരെ ന്യൂ-ജനറേഷന്‍ ടാഗില്‍ ഇറക്കുന്ന പടങ്ങള്‍ കാരണമാകുന്നു എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം. ട്രിവാണ്ട്രം ലോഡ്ജ്, ഹോട്ടല്‍ കാലിഫോര്‍ണിയ തുടങ്ങിയ റേറ്റട് പടങ്ങള്‍ ഇതിനുദാഹരണമാണ്. ഇളം മനസ്സില്‍ എപ്പോഴും കള്ളങ്ങള്‍ കുറവും ചോദ്യങ്ങള്‍ കൂടുതലുമായിരിക്കും. ഇത് പോലെയുള്ള പടങ്ങള്‍ സ്വന്തം അപ്പന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒപ്പമിരുന്നു കാണുന്ന ഒരു കൊച്ചുപയ്യന്‍റെ മനസ്സില്‍ അതില്‍ നിന്നും ലഭ്യമാകുന്ന ആകര്‍ഷയോഗ്യമായ മസാല-സംഭാഷണങ്ങളും സീനുകളും കൊണ്ട് അതിലെ തന്നെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ എന്താണുദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നത് എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം മാത്രമായിരിക്കും. ഇനി അഥവാ അപ്പന്റെയടുത്തു ചോദിച്ചു എന്ന് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ, പക്ഷേ അതിലെത്ര അപ്പന്മാര് പടത്തില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ബ-ബ-ബ-ബ ഇല്ലാതെ സ്വന്തം മുലകുടി മാറാത്ത മോനോ മോള്ക്കോ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും? കള്ളം പറഞ്ഞു പിള്ളേരേ പറ്റിച്ചു എന്ന് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ, അവിടെയും മൊത്തത്തിലുള്ള അനുപാതം എടുക്കുമ്പോള്‍ പിള്ളേരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് തന്നെയാണ് എങ്ങനയൊക്കെ നോക്കിയാലും മുന്‍‌തൂക്കം.

ഇതിനെല്ലാം ഒരു പോംവഴി കാണേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സാമാന്യം ബോധമുള്ള ഏതൊരാള്‍ക്കും ഇങ്ങനെയുള്ള ‘സ്വയംഭോഗ സംസ്കാരത്തിനു തുല്യമായ വിക്രിയകള്‍’ തടയാനും അത് വളര്‍ന്നു വരുന്ന കുട്ടികളില്‍ കുത്തിവെക്കപ്പെടാതിരിക്കുവാനുള്ള വഴികളും വളരെ ‘ചെറിയ’ രീതിയിലൊന്ന് ആലോചിച്ചാല്‍ കണ്ടെത്താവുന്നതേയുള്ളൂ. ഇതിനെല്ലാമുള്ള കാരണങ്ങള്‍ പലതാകുമ്പോഴും ‘സെക്സ്’-ജനറേഷന്‍ പടങ്ങള്‍ ഇനിയും ഇവിടെ പണം വാരുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്യും. അല്ലേ? അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ ഞാന്‍ ഈ ‘പുതിയ’-പടങ്ങളെ വിളിക്കേണ്ടത്?

കുറിപ്പ്: പോര്‍ണ് വീഡിയോകള്‍ കാണാനും കേക്കാനും ഒരു പ്രായപരിധി ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ടാണ് 18 വയസ്സ് തികയാത്തവര്‍ അത് കാണരുത് എന്ന് ‘കളികള്‍’ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് പറയുന്നത്. ഒരു കുട്ടി അമ്മയുടെ ഉദരത്തില്‍ 10 മാസം കിടന്ന്, പിന്നീട് പുറം ലോകം കാണുന്നത് വരെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ക്കു തുടക്കം കുറിക്കുന്നത് ഭോഗം എന്ന ഒരൊറ്റ പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ്. ഇത് മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ഇക്കണ്ട ലോകത്തെ ജന്തുക്കളില്‍ മുഴുവനും ഒരേ രീതിയില്‍ തന്നെയാണ് പ്രാവര്‍ത്തികമാകുന്നത്. അതിനാല്‍ തന്നെ ഇത്തരമൊരു പ്രക്രിയയ്ക്ക് അതിന്‍റേതായ പ്രാധാന്യം മനുഷ്യ ശരീരത്തിലുണ്ട്. അതിങ്ങനെ വ്യക്തിപരവും വാണിജ്യപരമായ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കായി ബലി കഴിക്കേണ്ട ഒന്നാക്കരുതെന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ തന്നെ ഇവിടെ പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ.


ഭക്ഷണപ്രിയര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക

കേരളം അന്നും ഇന്നും രുചികരമായ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസിദ്ധമാണ്. കേരള സ്പെഷ്യല്‍ സദ്യയും, നല്ല കരിമീന്‍ പൊള്ളിച്ചതും, കുട്ടനാടന്‍ താറാവ് കറിയുമെല്ലാം ഇപ്പറഞ്ഞ വിഭവങ്ങളില്‍ പെട്ട ചിലത് മാത്രം. ദിനംപ്രതി വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലേക്കെത്തുന്ന വിദേശീയരില്‍  ചിലര്‍  സ്വാദിഷ്ടമായ തനിനാടന്‍ ഫുഡ്‌ കണ്ടു മാത്രം എത്തുന്നവരാണ്. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലുമൊക്കെ സ്പൂണും കോര്‍ക്കും വെച്ച് ഫുഡ്‌ അടിക്കുന്ന സായിപ്പും മദാമ്മയും കേരളത്തില്‍ വരുമ്പോള്‍ കളി മൊത്തത്തില്‍ മാറുമല്ലോ? നമ്മള്‍ നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിനും ജീവിതശൈലിക്കും ഇക്കാലത്ത് വലിയ വില കല്പ്പിക്കതിരിക്കുമ്പോഴും വിദേശീയര്‍ക്കു പ്രിയം കേരളീയ കലകളും രീതികളും തന്നെയാണെന്നത് ഒരു സത്യം മാത്രം.

മനുഷ്യന്‍ ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. പക്ഷേ ഇക്കാലത്ത് ഒരു റൂമും കഴിക്കാനുള്ള ഫുഡും സാമാന്യം നല്ല വേഗതയുള്ള ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ സംവിധാനമുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കുറച്ച് ദിവസം ഒറ്റയ്ക്ക് രാത്രിയും പകലും ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ അവനു സാധിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. അത്തരം ഒരു സാഹചര്യം എനിക്കുണ്ടായത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇത്ര ധൈര്യത്തോടെ ഞാന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. എന്നാല്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ലോകം അവനില്‍ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്ന വ്യത്യസ്തമായ ചിന്തകള്‍ക്കും ആശയങ്ങള്‍ക്കും വലിയ രീതിയില്‍ തന്നെ മങ്ങലേല്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയോ പകലോ എന്നില്ലാതെ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ലോകത്ത് മിന്നിത്തിളങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു യുവത്വം ആണ് ഇപ്പോള്‍ വളര്‍ന്നു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാനും അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ആണെന്നതും ഇവിടെ എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഫേസ്ബുക്കും ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങുമൊക്കെ അടങ്ങിവാഴുന്ന ഇക്കാലത്ത് മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആളുകളോട് പോലും ഞൊടിയിടയില്‍ കൈ കോര്‍ക്കാം. വിദേശീയ സംസ്കാരവും സാഹചര്യങ്ങളും നമ്മുടെ ഇടയിലേക്ക് കടന്നുവരാനും ഈ മാധ്യമങ്ങള്‍ കാരണമായിട്ടുണ്ടാവാം.

ക്ഷമിക്കണം, പറയാന്‍ വന്ന വിഷയം ചെറുതായിട്ടൊന്നു കൈവിട്ടുപോയി. പക്ഷേ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ ഇതിലെ ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടവ തന്നെയായിരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്തിരുന്നാലും ഇനി മുമ്പ് പറഞ്ഞ കാര്യത്തിലേക്ക് തന്നെ കടന്നു വരാം. കേരളത്തിലെ ഭക്ഷണപ്രിയര്‍ക്ക് ഈ ഇടയായി തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളെ കൊതിയോടെ നോക്കിയിരിക്കാനുള്ള ആവേശം മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. ഒരു സാധാരണ വൃത്തിയുള്ള കടയില്‍ കയറി ഭക്ഷണം തട്ടാന്‍ പോലും വേണം കയ്യില്‍ മിനിമം 100 റുപ്പിക. സായിപ്പിനും മദാമ്മക്കും വേണ്ടി മാത്രം തങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം വിളമ്പുള്ളൂ എന്ന മനോഭാവത്തോടെയാണ് പല ഭക്ഷണശാലകളും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. സാധാരണക്കാരും ഇന്നാട്ടില്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പലപ്പോഴും അവര്‍ മനപ്പുര്‍വ്വം മറന്നു പോകുന്നു. ഓരോ ദിവസം ചെല്ലുംതോറും ഉപ്പു തൊട്ടു കര്‍പ്പൂരം വരെ ഉള്ള സാധനങ്ങള്‍ക്ക് ദിനംതോറും വിലയേറി വരുവാണെന്നുള്ള മുടന്തന്‍ ന്യായീകരണം അവര്‍ പറയുമ്പോഴും അതിനു വില കൂട്ടുക എന്ന മാര്‍ഗം മാത്രമാണോ പരിഹാരം എന്ന് തിരിച്ചു ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം വിശക്കുന്ന വയറിനുള്ളതല്ലേ? രാത്രികാലങ്ങളില്‍ മാത്രം തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചു സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ കൊടുക്കണ പൈസക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന ഉഗ്രന്‍ തനി നാടന്‍ തട്ടുകടകള്‍ക്ക് പൈസ വാരാമെങ്കിലാണോ ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭക്ഷണശാലകള്‍ക്ക് നേട്ടം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട്. ഇതിലൊക്കെ അത്ര വലിയ കാര്യം ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ? ചെയ്യുന്ന പണി വൃത്തിക്കും മെനക്കും ചെയ്താല്‍ അതിനുള്ള കൂലി ഇതുപോലെ ‘തട്ടിപ്പറിച്ചു’ മേടിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ഇപ്പോഴും 50 റുപ്പികയ്ക്ക് നല്ല ബിരിയാണി വിളമ്പുന്ന കടകളും കൊച്ചിയിലുണ്ട്. ഇടക്കൊക്കെ ഒന്ന്‍ ശ്രീധര്‍ തിയറ്ററിന്റെ പിന്നിലോട്ടു കണ്ണോടിച്ചാല്‍ നല്ല അസ്സല്‍ ബിരിയാണിയുടെയും ഇറച്ചിച്ചോറിന്റെയും മണം അടിക്കും. സംശയം വല്ലതുമുണ്ടെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്കു തന്നെ വണ്ടി എടുത്തു വിട്ടോളൂ. പോകുമ്പോ കയ്യില്‍ 50 റുപ്പിക മാത്രം കരുതാന്‍ പാടുള്ളൂ എന്ന് പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊള്ളുന്നു.


ലാവ്‌ലിന്‍ കേസിലെ കളികള്‍

ലാവ്‌ലിന്‍ കേസില്‍ നിന്നും വളരെ സാഹസികമായി രക്ഷപ്പെട്ട് വീട്ടില്‍ കയറിയ വിജയനെ പാര്‍ട്ടിയും അതിലെ അണികളും മധുരം നല്‍കി സ്വീകരിക്കുന്ന ഫോട്ടോ ഇന്നത്തെ പ്രധാന വാര്‍ത്തയായി കേരളത്തിലെ ലക്ഷോപലക്ഷം വായനക്കാരുള്ള ഒരു ‘പാര്‍ട്ടി’ പത്രത്തില്‍ കാണുകയുണ്ടായി. ഇപ്പറഞ്ഞ കനേഡിയന്‍ കമ്പനി കേരളം പോലൊരു കൊച്ചു ദേശത്തു ‘അന്തക്കാലത്ത്’ ഡാമിന്റെ പേരില്‍ കുത്തിതീര്‍പ്പ് ഉണ്ടാക്കിയെങ്കില്‍ അതിനു പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയക്കച്ചവടത്തില്‍ മുഖ്യമന്ത്രി സീറ്റ്‌ വരെ തട്ടിയെടുക്കാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള പി. വിജയന്‍ ഒരു വശത്ത് ചുമ്മാ നോക്കിയിരുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റോ? ഈ പുള്ളിക്കാരന്‍ കേരളജനത കണ്ടതില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും സൗമ്യനും ‘പിറകില്‍ നിന്നും കുത്താന്‍’ അറിയാത്ത വളരെ നല്ലൊരു മനുഷ്യനുമായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുമോ? ഇനി അഥവാ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇന്നലെ പുറത്തു വന്ന കോടതി വിധി വിജയന്‍റെ ഏതാണ്ടൊക്കെയുള്ള  നല്ല പിള്ള ചമയലാണ് പുറത്തു വിട്ടിരിക്കുന്നത്.

നോക്കെത്താ ദൂരത്ത്‌ കണ്ണും നട്ട് നോക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു വിജയന്. അന്ന് കൂടെ നിന്നിരുന്ന അച്ചു മാമനെ ഈ പുള്ളി എപ്പോഴൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ അപ്പോഴൊക്കെ നല്ല കിടുക്കന്‍ പണി കൊടുത്തിട്ടുമുണ്ട്. ഇക്കാര്യത്തിലും അത് സാധ്യമായി എന്ന കാര്യത്തില്‍ വിജയന്‍ സാറിനു അഭിമാനിക്കാം. കിളവന്മാരുടെ ലോകത്തെ പുപ്പുലിയും ഭീകരനുമായ അച്ചു മാമന് പിന്നേയും പണി കൂടിക്കൂടി വരുവാണ്. ഒന്ന്‍ ഷേവ് ചെയ്ത് കുട്ടപ്പന്‍ ആവാന്‍ എടുക്കുന്ന സമയം കൊണ്ടല്ലേ സംഭവങ്ങള്‍ മാറിമറിയുന്നത്. അത്ഭുദം എന്ന് ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളെ പറയുവാനും വേണം ഒരു നല്ല സമയവും യോഗവും. പിണറായിക്ക് അതിപ്പോ കുറച്ച് കൂടുതല്‍ ആണെന്നുള്ള കാര്യം നിസ്സംശയം പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയ്ക്ക് നോക്കുവാണെങ്കില്‍ പിണറായി വിജയന്‍ രാഷ്ട്രീയ കൊട്ടാരത്തിന്റെ തലപ്പത്തിരിക്കാന്‍ പോന്ന ഒരു രാജാവ് തന്നെ ആണ്. തിരുമറികള്‍ നടത്തി ആരും അറിയാതെ കാര്യങ്ങള്‍ സാധിക്കുക എന്നതാണല്ലോ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പണ്ട് മുതലേ ഉള്ള ചരിത്രം. പട്ടിണി കിടക്കുന്നവനും തെണ്ടുന്നവനും എന്ത് വില കൊടുക്കണം എന്നത് ഇക്കണ്ട ജനതയ്ക്ക് മൊത്തം അറിയാവുന്നതാണ്. ഇവിടെ മാത്രമല്ല ഇങ്ങനയൊക്കെ എന്നാണ് നിങ്ങള്‍ പറയാന്‍ പോവുന്നതെങ്കില്‍ അതിനു ഒരു പിന്നാമ്പുറം കൂടി ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ മാത്രം വാഴുന്ന നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ചിന്തിച്ചു കൂടെ? അതല്ലേ യഥാര്‍ത്ഥ ജനാധിപത്യം എന്ന് നമ്മള്‍ പഠിച്ചട്ടുള്ളത്.

പാര്‍ട്ടിയുടെ അടിയന്തര യോഗത്തിന് മുന്നേ വിജയനെ കണ്ട അച്ചു മാമന്‍,

അച്ചു: രക്ഷപെട്ടു അല്ലേ?

വിജയന്‍: ഇതൊക്കെ എന്ത്? കേരളത്തില്‍ ഇതിന്റെ അപ്പുറം കാണിച്ചാലും ഞാന്‍ എന്നും നല്ല പിള്ള തന്നെ ആയിരിക്കും. അതാണ് ഞാനും കേരളവും തമ്മിലുള്ള ഒരു സെറ്റ് അപ്പ്‌.

അച്ചു: തനിക്കുള്ള പരുപ്പവടയും ചായയും ഞാന്‍ തന്നോളാം! ഇപ്പോഴല്ല പാര്‍ട്ടി മീറ്റിംഗ് ഒന്നു കഴിയട്ടെ. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഈ ‘പണി’ എനിക്കും കൂടി ഒന്ന്‍ പഠിപ്പിച്ചു തരണം കേട്ടോ.

വിജയന്‍: പിന്നെന്താ! അങ്ങ് പോര്.

കുറിപ്പ്: രാഷ്ട്രീയപരമായ ഒരു കാര്യങ്ങളും ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആരേയും ഞാന്‍  ഈ പോസ്റ്റിലൂടെ വിമര്‍ശിക്കുകയോ കളിയാക്കുകയോ ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല എന്ന കാര്യം വളരെ വിനീതമായി പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ. ഇത് തീര്‍ത്തും ഒരു സാര്കാസ്റിക് പോസ്റ്റ്‌ മാത്രമായി വായനക്കാരായ നിങ്ങള്‍ എടുക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.