The Mystical Path

It was then he realized that there is a formal darkness coming by that haunted path; a fascinating doll woven together with cotton and silk moaned for a while, looking at him. Alas! His heart beats lowered down, and those dry lips were kissed by a woman, like a chameleon.

Photo Credits: Google Images

Advertisements

Book Review: The Other Side Of The Bed

Whenever I read a book, I invariably have a feeling to finish it at the earliest as possible. But most of the times, my bid to rob the contents written by someone in his book, through his thoughts, would end up only after days or months since I embarked on taking it. Only when it fares to “The Other Side Of The Bed written by Bhavya Kaushik, I still don’t know whether I’ve completed reading it in just 2 and half hours because of the little connection I’ve with this new Indian author. No… Never… I admit the fact that I’ve done it in a short yoke of time (for me), in the meanwhile I wasn’t acknowledged by the flow of time while reading this simple work. This isn’t an emphasis to state that the source of this story- Bhavya Kaushik have done such a bang-up job via his officially published 1st book; the tender stream of words together with a predictable novel plot is what really mattered here. I hadn’t ever been through a writing class similar to this one from any other Indian author than Preeti Shenoy yet.

That moment when I started reading The Other Side Of The Bed!

That moment when I started reading The Other Side Of The Bed!

“The Other Side Of Bed” written by Bhavya Kaushik engages with an average-romantic-tragical thread which might not constitute a perfect reading experience for many of the readers, I’m one among them; the vibes of a different-hysterical story is the backbone of a novel. If a writer can act with the words and mixing them in the right portion, not more or less, in a normal story plot, and so the probability of creating a magic on certain pages of paper definitely deserves him. I shall call him not a writer, but an M-writer. As I ceased reading the 1st few pages of the book, my mind lingers for more to find out what he’s conveyed in his story telling process using the M-factor.

“Thirty days have passed since I saw her for the last time, but neither did thirty seconds could have passed when I didn’t think of her”

The novel reveals the life of Nakul, Tamanna and Devayani who faced a little harsh and sadistic event during the serial bomb attacks happened in the urban center where they were dwelling, their later life and the changes they brought back to the life after the catastrophe. The first half brings the stories of these 3 characters pinned together with their love story, emotions and the relationship, however the other half deals with their empowerment to act against the grounds they’ve confronted in their biography.

Positives:

1. A better beginning for a young Indian author in the field of writing.

2. The magical flow of the words he’s used in his novel for the manifestation of his thoughts in a lifelike way.

3. The perfect expression of certain personal experiences can be understood in the novel’s plot.

Negatives:

1. An average story plot which is predictable and the story slightly drags during the middle portions.

2. The repetition of same dialogues, regarding the 2 major events, in many sections of the conversation between the characters compelled me to give out 2-3 pages.

3. Even though a twist was expected by the end, the climax part of the novel hadn’t given me ANYTHING special.

If you’re willing to follow an aspiring Indian author who portrays his poignant thoughts through the marvelous language of expression in his debutante novel, and hence I strongly recommend “The Other Side Of The Bed” to you. Have a wonderful read.

Photo Credits: Google Images

വെളിച്ചം (ഭാഗം 1)

ഇരുട്ടാര്‍ന്ന ഒരു  മുറിയില്‍ ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ സാഹചര്യത്തില്‍ കണ്ട ആ സ്വപ്നത്തില്‍ എനിക്ക് പെട്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. എവിടെ നോക്കിയാലും ഇരുട്ട് മാത്രം, കൂരാക്കൂരിരുട്ട്. ഒന്നു മുന്നോട്ടോ പിന്നോട്ടോ തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ പോയിട്ട് തപ്പിത്തടയാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. അത്തരം ഒരവസരത്തില്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ നിന്നിരുന്ന ഏതോ കോണില്‍ ഇരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്തായാലും ചുറ്റിനും ഇരുട്ടാണ്‌. കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കുന്നതും തുറന്നിരിക്കുന്നതും തമ്മില്‍ ഈ ഒരവസ്ഥയ്ക്ക് യാതൊരു വ്യത്യാസവും വരുത്തുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നണില്ല. അങ്ങനെ തോന്നിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇരുട്ടിനെ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ഭയക്കില്ലായിരുന്നു. കണ്ണടച്ചിരുന്നാല്‍ ഒരു പരിധി വരെ ഇരുട്ടിനെ ഭയക്കേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നതും ഒരു രീതിയില്‍ നോക്കുവാണേല്‍ ശരിയാണ്! എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ ഞാന്‍ ഇതിനു മുമ്പും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവിടം എനിക്ക് സുപരിചിതമാണ്. പിന്നെ ഞാന്‍ എന്തിന് അവിടം ഭയക്കണം?

കണ്ണടക്കാന്‍ തുടങ്ങവേ അങ്ങ് ദൂരെ നിന്നും ഒരു വെളിച്ചം എന്റെ അടുക്കലേക്ക്‌ വരുന്നതായി എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. ആ ഇരുട്ടില്‍ വളരെ പതിയെ അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന, എന്നില്‍ മണ്മറഞ്ഞ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് കെട്ടുറപ്പുമായാണ് അത്തരമൊരു വെളിച്ചം കടന്നു വന്നത്. ഒരുപക്ഷേ, ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതെ ആയിരിക്കാം വെളിച്ചം തന്റെ ഓരോ കാല്‍നടയിലൂടെയും പിന്നിടുന്നത്. ആ തീനാളം അറിയുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ. ഇപ്പോഴും അത് കുറച്ചകലെ തന്നെയാണ്. ഏകദേശം എത്ര ദൂരം അകലെയെന്ന് കണക്കാക്കാന്‍ എനിക്കെന്തായാലും ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞട്ടില്ല.

വെളിച്ചത്തെ അങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ച് നേരമായിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഓരോ ചലനത്തേയും ഞാന്‍ സൂക്ഷ്മതയോടെ നോക്കിയിരിക്കുവാണ്. സമയം എത്ര എടുത്താലും അത് കെടാതെ എന്റെ അടുക്കലേക്ക് എത്തിയാല്‍ മതി എന്നുള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷ മാത്രമേ എനിക്കിപ്പോഴുള്ളൂ. ഇടക്കെങ്ങാനും അത് കെട്ടുപോയാലുള്ള കാര്യം എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും സാധ്യമല്ല. ഇനി അഥവാ ഏതെങ്കിലും വിധേന അത് കേട്ടുപോയാല്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഇരുട്ടില്‍ അകപ്പെട്ടു പോകില്ലേ? അതെ…! അതങ്ങനെയൊന്നും പെട്ടന്ന് കെടില്ല. എന്നെത്തേടി തന്നെയാണ് അതിന്റെ വരവ്.

പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് വെളിച്ചം എന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിനോടുള്ള എന്റെ ഭയത്തെ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഓരോ മുന്നോട്ടുള്ള കാല്‍നടയും തോല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം എനിക്ക് കൂടുതല്‍ ആത്മവിശ്വാസം പകര്‍ന്നു. പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോഴും വെളിച്ചത്തെ മാത്രമാണ് കാണാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ. അതും ഇത്ര അടുത്തെത്തിയിട്ടു പോലും വെളിച്ചത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്, അല്ല എന്നെ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രനാക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയാരെന്ന് വെളിച്ചം മറച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുവാണ്.

ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത് ശരി തന്നെയാണ്. എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വെളിച്ചവും ഞാനും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചുറ്റിനും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടും മാത്രമേ അവിടെയുള്ളൂ. പക്ഷേ അതെന്ത് കൊണ്ടാണെന്ന് തീക്ഷണമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള മനോഭാവം എനിക്കപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വെളിച്ചത്തിന് ചുറ്റും ഞാന്‍ എന്റെ കൈകള്‍ ഓടിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും ഒന്നും തടഞ്ഞില്ല.

“രാഹുല്‍ അശോക്‌! ഇത് ഞാനാണ്…..”

*തുടരും….

Did I ever love her or not?

Disclaimer: This is a work of pure fiction. Any resemblance to anyone, living or dead is purely coincidental. The characters are fictional and of my own creation.

18th December 2022:

“Wake up, Rahul! Come on, it’s 08:15 now. You are already late to go to work!”

My mom starts singing in my ears in that early morning of a new day. I was having a seraphic conversation with Kaley Cuoco during last night after such a wide gap through Wechat. It’s one among the parallel reasons behind the hectic cum long sleeping schedule in my cotton couch; though mom doesn’t know about it. I wake up from the bed in a lazy mood, thinking about the very delightful talk I had with Cuoco in the late midnight of the last day and the funny things she did via the video chat option for that last 148 seconds before cutting the call!! If my ailing network didn’t strike at that candid moment, we wouldn’t ended up our fervid conversation so soon I guess. Of course! We should talk in such an unreserved way. It’s a quiet unknown fact to you all that I’m talking to this beautiful gal after 3 years. We haven’t kept contacts in between this 365*3 days towards each other after her marriage with the “The Big Bang Theory” leading hero Jim Parsons.  The major reasons were her family concerns and the discussions they have been doing together for the making of “The Big Bang Theory: 25th season” . As her one among the closest friends, I wish it wouldn’t tie up finally with a divorce as before!

I’m already aware that today is going to be legendary if I will take a leave, stay at home itself and get relief from my busy working sessions at the office at least for a day.

What happened on last night:

 I decide to lie on my bed for a while again and start checking; listening to the voice messages which I received from her in my WeChat inbox folder.

: “Hey Rahul! It’s being after a long time. How are you, Darling?”

(She used to call me as darling during our chats! I don’t know why? 😛 )

: “Duh! I’m alright with him. Why didn’t you try to keep contact with me all these days? I really did miss ya loads. Jim has inquired me about you in the morning and hence I have thought of calling you. How is things going out there? How is your life going on with Lavigne?

: “Hell ya!! What happened between you two? Definitely! This is an unexpected bad news which I came to know about from you. You were her hero, uh?

: Oh my gosh! Indeed, it sounds really bad. Wait! Let me check whether she is available in online. If so, let’s have a common talk here.

: Why? What happened, Dude? Did you get hurt from her that much?


: Okay! Hold on. Jim is calling me. Will catch you after some time.

 

I felt so shy and sad when Lavigne came in our talks! My emotions started to yell at me through this short conversation I had with Cuoco.

“I can never miss or judge her,

Since she is my aesthetic soul.

An ever ending life which I would like to have with her;

Keeping our fingers crossed,

Sharing our dreams together in a fancy wooden hut.

Don’t leave me alone, my love;

Kill me instead if you can.

Don’t flatter me like a smashing witchcraft.

Accept the depth of my true implication in you,

Reject the faint thoughts with you,

Hate them,

And love me again as before”

I met Lavigne in a concert conducted in Pakistan on 19th March 2015. It was the beginning of our relationship and we mingled at few International music conferences conducted here in London too. There existed a kind of connive behavior in between us in these meetings at first. But Naomi has exchanged and sum up my additional interest on Lavigne during a pop music event conducted in Toronto where Naomi and I was present. Actually, Naomi was the mediator and a very close friend of mine who has put efforts  for controlling our frequent meetings at different parts of the world. Hence I decided to call my other friend Naomi Watts at that instant of consternation, and wished for having a sudden change of emo mood set up.

For my luck, she was also there in online.


: “Hai buddy! What’s up there?”

 


: “I see…! Even me too don’t have any contact with Lavigne after your divorce. Wait for Cuoco’s call, Rahul. How are you doing?”

 

: “Oh! Great. I’m currently doing a project with Speilberg in which Korean actor Choi Min-Sik is the leading character. It deals with a similar plot to the one which I did in “The Impossible”. Min-Sik is sitting in the caravan next to mine. He is a must meet actor for an aspiring filmmaker like you. Let me see whether he is free now or not!


: Okay! If so, let’s have a talk with him later then. So tell me? Do you still love her?

 


Naomi
: What happened? Are you sure about it?

Naomi
: I don’t know about its legal dilemma’s anyway. Will let you know after asking my personal advocate before tomorrow, okay?

Naomi
: How come, Rahul? The age difference between you two is 9 years, ya know? Do you think that the decision which you are going to take is an apt one for the present situation?

Naomi
: Yes, I agree! Age isn’t at all a matter of love between two souls. Does it mean that she still loves you?


Naomi
: Accept the realities, My friend. You are too young in comparing with Avril. A bright future is waiting for you on this revolving planet of wonders. Achieve your heights and stay blessed.

Naomi
: Okay! Continue your talk with Cuoco then. It’s time for me to go for the next take which is a challenging sequence in this flick itself. See you around soon. Hugs to you, My friend.

I got a notification in my gadget showing Cuoco’s message and a new friend request! I had declined to open the friend request notification and directly moved to my friend’s message.

Cuoco
: Hey! Are you there?


Cuoco
: Okay! I have just talked with your gal minutes before. She is perfectly fine and the weird thing which I came to know about from her behavior was,  “She didn’t ask at least a single word noting about your name or work you have been currently doing?” Does that sounds funny? Hahahah…!

Cuoco
: I’m sorry! It doesn’t I know. I was kidding you.


Cuoco
: Uggggg! I’m sorry…

 

Cuoco
: I’m SORRY!!!!

 

Cuoco
: F**k you, Hero!! Stop moping me like a pro now. If not, you’ll be dead soon. (Hahahahaha)

 

Cuoco
: Yeah! I know. Leave all those topics, Rahul. You just keep smiling now. I have something really interesting to show you here. Turn on your cam and change to video chat!


Cuoco
:

Did I really love her?
Cuoco
:

Did I really love her or not?

Cuoco
:

Did I really love her or not?
Cuoco:


Cuoco:

I really loved watching these images and video which do show the memorable funny moments that my friend has together with her hubby! She signed off by advising me to always stay cool and keep hoping for a better future rising ahead me.

In the afternoon of 18th December 2022:

I think of calling my zombie friend Natasha, who is currently working as the General Manager of Zombie Mania Association, Zombieland.

Natasha
: Phewwww! What a pleasant surprise is this? I thought, you have already forgotten me?

 

Natasha
: Hahaha! Yeah, Rahul. We’re working so hard for finding new zombies from the various centers on your planet. If you don’t mind, help me please!


Natasha
: Alright! We have celebrated our association’s 100th Anniversary on last week. Here is the group photo of the members in our group.


Natasha

:

Natasha
: I came to see a few of your Facebook status updates about us recently. I thank you now for the good work you have been working on for the upliftment of our people’s honor in your society. Kudos to Zombies!\m/

 

I see another notification coming by the way on screen while talking with Natasha.

“You have received a friend request from Choi Min-Sik”

With a much awaited action, I turn off Natasha’s call and accept the new request from Min-Sik, the legend in the Korean Film Industry.

Min-Sik
: Hey Rahul! Naomi mentioned about you  during our last night shooting set in Alaska. How are you, Young man? Heard that  you are an avid short movie maker?


Min-Sik
: Yeah! “I saw the devil” and “Oldboy” were the 2 flicks which gave an amazing success in my career. I’m glad to hear from you that you are a fabulous fan of mine.


Min-Sik
: Sure! Naomi is a good pal of mine too. She is really a worthy actress and beautiful actress who could deal with any kind of roles in the industry. Perhaps, that might be her own epic symbol in front of other newbie actresses coming into the field these days.

Min-Sik
: Yeah! We’ll be there in London by the end of this month for shooting the climax of the movie which I have been working now. I wish to watch your little movies and meet you directly there. Have a great day ahead, My friend. Bye. Take care.


He ended the call and I look through the window nearby where I’m sitting, holding the gadget in right hand and enjoy remembering back about the beautiful glory of various moments while talking with my friends, except the glum figures of my love. It’s then I realize about the friend request which I had received while talking with Cuccoo. I opened the WeChat software again and check the friend requests’ tab.

“Holy Shit! It’s my love. How dare did I neglect her last night?”

I accept it with a sudden action by looking at the cute pic which she has kept as her profile pic. My heart starts feeling the joys of receiving my love’s request. Yeah! She is mine and I do love her more than anything in this real world.

Me: Hey honey! Are you there? (At 02:30:00 pm)

 

Me
: Avril…….! (At 02:33:14 pm)

Me
: My love!! Where are you?????? (At 02:33:42 pm)

Me
: How are you doing there, dear? Where are you now? (At 02:45:00 pm)

Me
: Catch me directly on Skype or messenger soon! Let’s talk directly, dear one. (At 03:01:32 pm)

Me
: Honeeeyyyyyyy!! (At 06:42:53 pm)


I opened my WeChat profile again to check whether I have received any reply from her.

“Don’t disturb me anymore! I have started forgetting things we had together in those days and don’t try to make things much more serious! Please don’t follow me and spoil my current happy days”

Later, I clicked her profile in the list, but find that it isn’t accessible. Then I search for her profile in the search tool provided at the top of the software and click on the profile in which I have seen her lovely pica before.

“You have been blocked by the user of this profile and hence you can’t have further access to this profile anymore”

I turn off my gadget, place it above the table and sit in the same position nearer to the window; watching the countenance of birds flying through the blue sky.

PS: Writing this post for a contest conducted by Indiblogger in connection with WeChat!

ഭാഗം 1: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

NB: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രമാണ്… ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നവരോ മരിച്ചുപോയവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാദ്രിശ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രം…..

അതെ, അവളെ ഞാൻ എന്തിനു കണ്ടുമുട്ടി എന്നത് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഒരു ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെ ആണ് എന്റെ മുമ്പിൽ! എന്ന് കണ്ടു മുട്ടി എന്നുള്ളതിന് ഒരു കൃത്യമായ ഉത്തരം എന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് താനും. അവളെ ആദ്യമായി ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്നത് 9 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പഠിക്കണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം മൂത്ത് കൊച്ചിയിൽ ഒരുമാതിരി പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ട്യൂഷന്‍ സെന്ററിൽ വെച്ച്. ഞാൻ  അവിടെ ചെന്ന് പെട്ടത് ഒരു നിമിത്തം എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പഠന പ്രക്രിയയിരുന്നു അവിടെ അവർ കയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. വെളുപ്പിനെ 6 മണിക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങും. വെറുതെ ചുമ്മാ വേണമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി എന്നുള്ള സാധാരണ ക്ലാസുകൾ ആയിരുന്നില്ല അവിടെ. പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ നല്ല ഉശിരൻ ചൂരൽ പ്രയോഗവും മുട്ട് കുത്തി നിർത്തലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ തൊട്ടുമുന്പ് പ്രസ്താവിച്ച സ്ഥാപനത്തിൽ. ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് ലവട ഇഷ്ടംമാതിരി പിള്ളേർ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ചെറിയ വിസ്ത്രിതമായ സ്ഥലത്ത് ഒരു കൊച്ചു ഓടു മേഞ്ഞ വീടും അതിനു പിറകിലായി 2 ഇത്തിരിക്കോളം പോന്ന ഓലപ്പുരയും; ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സ്. ‘കഥപറയുമ്പോൾ‘ എന്ന മോഹനൻ ചിത്രത്തിലൂടെ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു പക്ഷേ ഇത് പോലെ ഒരു പരിസരവും മേല്പ്പറഞ്ഞ പഠനരീതിയും സുപരിചിതമായിരിക്കും. എന്റെ ഓർമ്മ ശരി ആണെങ്കിൽ, അഞ്ചു മുതൽ പന്ത്രെന്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ ഏതാണ്ട് 10-12 സാറുമ്മരുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. പലര്ക്കും ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കൽ പാർട്ട്‌ ടൈം ജോലിയും അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഇമ്മിണി പൈസ മാസാവസാനം പോക്കറ്റ്‌-ല് തടയണ പരിപാടി കൂടി ആയിരുന്നു. എന്റെ സ്കൂളിൽ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന വിനു വഴിയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥാപനം ഉള്ളാതായി അറിയുന്നത്‌… പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മയോട് കാര്യം പറയുകയും, കേട്ട പാതി കേക്കാത്ത പാതി  അന്ന് വൈകീട്ട്‌ തന്നെ വീടുകാർ എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോയി ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു  ആ കൊടും തണുപ്പാർന്ന മഴയുള്ള  രാവിലെ നാലര മണിക്ക്‌ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത് ! പടിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മുട്ടി നിക്കുവാണല്ലോ? ചിലപ്പോ അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ കുറച്ച്‌ കഷ്ടപ്പെട്ടിറ്റണ് ഉറക്കം കിട്ടിയത്‌… എഴുന്നേറ്റ് പല്ല് തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു ഒരു കടും കട്ടന്‌ കാപ്പി അങ്ങു പാസ്സാക്കി. തലേന്ന് കുളിപ്പിച്ചു സുന്ദരൻ ആക്കി വീടിനു വെളിയിൽ  വെച്ചിരിക്കണ നുമ്മട Hero Buzz മുത്തിനെ ജനലിനിടയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒന്നു നോക്കി. അവനെ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയിട്ട്‌ 6 മാസം ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും  ചെക്കന്‍ ഇന്നു ആദ്യയിട്ടാണ് ഇച്ചിരി പണി എടുക്കാന്‍ പോണേ. പക്ഷെങ്കില്‌ രണ്ട്‌ നോട്ട്ബുക്ക്‌ ആയിട്ട്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നോടും ഒരു നല്ല സവരിക്കായി ഒരുങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ ചങ്ങായിയോടും അപ്പോ പെയ്ത മഴ ഒരു മാതിരി മറ്റെട്ത്ത പരുപാടി ആണ് കാണിച്ചേ. എനിക്ക് ശെരിക്കിനും വിഷമായി. ഞാൻ അച്ഛനോട് ഇക്കാര്യം ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ പുള്ളിക്കാരൻ ഒടുക്കത്ത ചിരി. അലമാരി തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛന്റെ rain coat എനിക്ക് തന്നു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! സൈക്കിൾ എടുത്തു ഒരു അഞ്ചര മണിയായപ്പോ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയെ അവിടെ പഠിക്കുന്ന എന്റെ കൂട്ട്കാരനെയും കണ്ടു. ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരു മത്സരം എന്ന പോലെ ആ ഇടിവെട്ടും മഴയും ഉള്ള രാവിലെ അങ്ങ് പറപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ കേയരാൻ വേണ്ടി ചെന്നപ്പോ തന്നെ ഒരു ചോദ്യം!

“ഉം… എന്തെ? ക്ലാസ്സിൽ എത്ര മണിക്കാ കെയരണ്ടേ എന്ന് നിങ്ങക്ക് അറിയില്ലെടാ?”

“സുമേഷ് സർ…!”, എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ പറഞ്ഞു.

“തനിക്ക് ഒരു സാമാന്യ ബോധം ഇല്ലേടോ? മനുഷ്യൻ ഈ പൊരി മഴയത്ത എങ്ങനയ വന്നെ എന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മാത്രം അറിയാം”, അയാളെ കുറിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ കേട്ട് നല്ല മതിപ്പ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ദിത് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

ആ തടിയാൻ സർ ഒരുമാതിരി മറ്റെടാത്ത നോട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ കെയറി ഇരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ കയറിയതും ഞാൻ കണ്ടത് ബെഞ്ചിനു മുകളിൽ കെയറി നില്ക്കണ 2 ചെക്കന്മാരെ ആണ്. പിന്നിടാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് സുമേഷ് കുട്ടികളോട് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന്. ഏതാണ്ട് 45 പില്ലെരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഓലപ്പുരയിൽ. അതിൽ തന്നെ ഒരു വശം മുഴുവൻ ആണ്കുട്ടിയോളും മറ്റേ വശം പെണ്‍കുട്ടിയോളും. അടുത്തിരിക്കുന്ന പിള്ളേരൊക്കെ ഒരുമാതിരി കിടുങ്ങി ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പുടി കിട്ടി. ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ച കഴിഞ്ഞു നല്ല ചൂരൽ പ്രയോഗവും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. 4 ചൂരൽ ആണ് ആ കാണ്ടാമൃഗത്തിന് തുല്യമായ മനുഷ്യൻ എന്റെ കണ്മുൻപിൽ വെച്ച് തുരു തുരാ പിള്ളേരുടെ കൈതള്ളയിൽ അടിച്ച് ഒടിച്ചത്. അതിലൊരുത്തൻ വാവിട്ട് കരയുന്നതും എനിക്ക് കാണേണ്ടി വന്നു.

കലാപരിപാടികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പുള്ളി കെമിസ്ട്രി ടെക്സ്റ്റ്‌ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞു! ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ വലതു വശത്തിരിക്കുന്ന ബാഗ്‌- തുറക്കുവാനായി തിരിഞ്ഞു. ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുത്തു തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ എങ്ങനയോ ചെന്ന് പെട്ടത് പെണ്കുട്ടിയോൾ ഇരിക്കണ അവസാന ബെന്ചിലേക്കാന്.

“എന്റെ പൊന്നോ….! ഞാൻ എന്താ ഈ കാണണെ? ഒരു രക്ഷയില്ല! അവിടെ? അവൾ…! ഒരു വെളുത്ത ഇടതൂർന്ന തട്ടം ഇട്ട സുന്ദരിയായ മുസ്‌ലിം കുട്ടി എന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടേ. ആ നിമിഷം…. ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ സത്യായിട്ടും ചത്ത്‌ പോയേനെ! മൊഞ്ചുള്ള  കുട്ടിയോൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം. പക്ഷെ അതിനുള്ള അവസരം പടച്ചോൻ ഉണ്ടാക്കി തന്നില്ല. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചേ!

“ഛെ…! നശിപ്പിച്ചു?!”

*തുടരും …….!

A Volition for Love: Part 4!

Here comes the final part of “A Volition for Love” series. I had gotten a few mails regarding the update of this last part and IDEAS about, how it’ll END. The final part can be negotiable for you all as I stated in the 3rd part it seems. Whatever the case it is, have a look at this updated part and check whether this own any coincidence with your expectations and I’m eagerly waiting for your verdicts too. 🙂 Here is the other 3 parts of this story series:
* A Volition for Love: Part 1!
*A Volition for Love: Part 2!
*A Volition for Love: Part 3!
“OMG! It’s Christina, who was dead on the last day. HOLY CRAP! My angel had passed away in a sanguinary way”, which was the 1st response from Mike when he came to know about this stabbing news from college. He was mentally and physically challenged after facing that sardonic moment of intolerable feelings and it results in a drastic suicide attempt from him. He reached back home with seepage of depression from that strangulated painful incident. Since his mom was very busy with her kitchen schedule, couldn’t have a look on her son at that instant. Mike enters the store room and searched for the rat killer poison kept inside the shelf. His mind was fully filled with the clinging thoughts about his angel and moved back to his room suddenly. With an innocently secluded look at his Mom standing on the kitchen, he closed the door for that nasty job.

“The saddest thing in life is when you meet someone who means a lot to you, only to find out in the end that it was never meant to be and you just have to let go.”

Yeah! She has gone from my life forever! “If you can do this far coarse aggrieved downfall in my life, will do show ya who am I, Hidden almighty!”, Mike said to himself. In between, his phone beeped continuously while getting Inbox messages. He got angered enough after watching this and suddenly broke it out by throwing away in that quavery heart. He grabbed the poison into his body and fell unconscious within 2 minutes! It took almost 3 hours for his soul to squat heaven’s door! Let’s hope for a better commandment of their souls to meet at least in the imaginary space.

FLASH BACK:Christina was on her way back to the college hostel from home in that early sanguinary morning! She has dreamed of meeting Mike and unleash the thoughts about the proposal from him on last night. Yeah! She was interested in having a relationship with a young good-looking cum freakish fellow like Mike. But her faith was an incommensurable one. It was actually a well planned accident by Norman and crew. Norman is a guy with psychic background, who already had a crush with Christina. When he came to know about Mike’s affection on her, rather than recondite talk, he directly planned for acutely proposal on Christina. But as she hasn’t felt any impression on this guy of crooked make-up, simply rejected it with a cute smile! It ended up with a benign murder, which later publicly announced as an ACCIDENT!

“When I see you there,
My heart turns to you,
Together on earth,
I found you again,
To search no more mates.

You pull at my heart,
Stirring my mind,
Parted we were,
To start our journey.

Will you let the fire of our twinship
Fire your soul once more?
Our hearts as one.”

PS: I have a keen determination to include this climax element in a separate part. Most of you may arise questions for its shortness and setting of plots on this part. I don’t know whether this series had a successful ending or not. Hoping for the noteworthy verdicts from ya all. Have a great weekend ahead, WP blooms. Cheers.\m/ 🙂

Thanks,
Rahul