In Her Absence


This was a reminder. Somehow I had forgotten to tell this. I felt neglected. Restricted. I was awake. I was dumb yesterday night, too. I slept by around 3 o’ clock. But then, I woke up– I didn’t know how or when. However, I was in the complete darkness. I sat on my bed, looking everywhere around for my cellphone. I couldn’t find it. I kept it somewhere. I needed a change. Yea! It was there in my backpack. It was safely hidden in the secret pocket. And my backpack was in the hall. I didn’t want to wake up from my messy bed and take it. I was restricted. I had taken a decision to regulate myself from using it. It had her presence. She’s in it. But I knew that I was helpless to do so. I couldn’t go on further like this. I had been like this since I realized that her absence crucified my heart. I didn’t want me to be ruled by anybody else, but she did. It hurt me. I closed my eyes forcefully. I tried to get back to my sleep. Then it began rolling in my mind. Her absence. I got lost. An unbearable pain. Those days. Moments when I felt that she’s there on the opposite side. Looking at me. Talking to me all through her shining eyes. Talking all day long. I was falling for her. I saw myself in those most alluring eyes. I kept rolling on my bed thinking of her. I thought I would be incomplete without her. I feared whether she wanted to know how I was feeling in her absence– it might hurt her, but I didn’t want to do it either. She must be always happy with me. She must smile like she always laughed at me. That innocent smile she had. That facial expression she had when she’s worried. That anger she hovered upon me while she was down, or when I shouted at her. Everything was lost. I missed her. I missed her presence. And she missed my absence at the same time. We’re madly seeking for each other. We didn’t understand why we’re doing so though. Neither I nor she didn’t question it. I was falling for her; she’s waiting for me. If you see that my dumbness is quite unusual, then I would say that I was living in a different world apart from yours with her. I was with her. We’re together although the distance or a few margins separate both of us. I tried to sleep again. I didn’t… I’m alive, still it hurt me. But I’m waiting…

Photo Credits: ourdiaryoflove


He loves her. She loves him. They’re in love. Today’s evening would be a turning point in both of their lives; they’re going to celebrate the very first anniversary of their unbreakable bond of love and comely relationship at the Brisbane Hotel on a candle light dinner’s table. She gets ready for the party, wearing the dazzling angel’s frock he’d gifted her last night. It gives an agile and innocent outlook for her. He’s always bad at the selection of her dresses, but this time he proved that he knows what she loves to wear on this special day. 

It’s getting late. She’s been calling him for the 6th time thus far; he’s not responding to her calls.

“Maybe because he’ll have a lot more pending works left to be done at the work site”, she thought. 

She sits on the floor, surfing through the gallery of his images. Memories flashes through her mind. She smiles. 

An year ago, they’ve sacrificed so many things for their love to prosper and live together like they’ve wished for; many of them in the society hated and considered their relationship as a wrong take. He’s an orphan from a different religion and she’s from the richest family of Australia itself. This is their love story. Many among them hideously tried to question he and she; they tried to separate them everlastingly. But their love won at the end after so many melodramatic incidents happened in their families because of their relationship. They escaped from all those society’s cliche and right now they’re dwelling together at a rented home in Perth. He works as a technician at UWA and she’s a freelance writer.

She has a short-nap while going back to all those bitter most memories in their life. Nevertheless, they have never felt wrong with the decision they’ve chosen to live together.

Suddenly, she wakes up. It’s 12:30 now! She takes her cell out from the handbag and checks out whether she’s received any calls from him. Nothing is there in the list. She gasps and drinks water from the bottle on the table. She takes her cell and calls him again. It rings; although, he’s not picking up the call this time, too. 

She gets tensed; she walks down through the corridor; she looks out through the open window to see whether he’s coming by that way or not. But there is no signs of her husband’s traces on that pathway. 

She finds it very difficult to understand the situation. She feels so lonely to stand there like a dumb. She doesn’t even know where he’s.

She calls him, again. “The number you’re calling is currently switched off. Please try again later”, it says.

Her heart ponders. She faints down on the ground. She feels like killing herself on that midnight. 

Her cell blinks with his name. It’s not ringing. She picks up the call.

“Hello…! Where are you?”

“Hello! May I know who is this?”

“What? Who is this? Who are you? Where is he?”

“Excuse me, Ma’am. Dr. John is talking here. Is this she?

“Yes, I’m…..”

“I’m absolutely sorry to say this to you that he met with an accident nearer by Brisbane Hotel, an hour ago. His condition isn’t that critical, however he’s in Intensive Care Unit now. You don’t have to worry about anything right at the moment. We’ll take care of him. Have trust on your God. But could you please come to The Mount Hospital at the earliest as possible?”

“What…? What happened to him?”

“Ma’am.. Please…!”

“I’m coming…. I’m….”

She reaches at The Mount Hospital in a hurry and enquires to a lady at the reception counter regarding the location of ICU. She runs through the steps and finds out the ICU, which is on the 5th floor, in a short while. 

“She? Aren’t you?”

“….tell me where is he?”

“He’s absolutely fine now. You don’t have worry about anything, Ma’am. We’ve taken care of him. He’ll be transferred to the room after a few hours. He’d a major injury on his leg. We’ve tried our level best to recover him from the accident’s outcome. There was an agreement to be signed before the operation to be done. But there was no need of doing this operation like we’d thought of. There is nothing to worry about him right now. You can see him soon. Don’t worry!”

Finally, she releases her long breath. She cries. She doesn’t try to stop herself from doing it. She sits on the one of the chair stowed in front of the ICU room.

“Thank you so much, Dr. John”, she said to Dr. John, a middle aged- good looking man, who’s been walking away from the ICU.

After a few hours, he gets shifted to room. He’s unconscious. She gets inside and closes the door. She sits nearer to him and entangles her fingers with his fingers. 

She kisses him on his forehead. She stares at him like she always does. 

“This isn’t the first time! He doesn’t understand how he rides on the road. He doesn’t know how much I need him. He’s like this only. But I know this. He loves me. He loves me from the core of his heart. He’s mine. He’s my everything”, she thought.

A fairy night’s end.

Photo Credits: Google Images

Couplet Of Love

A mirror reflects his beauty

that portrays her eerily

melody of a silvery line

written by an insane

sailor of a love’s ship

lives in her heart’s dip

Photo Credits: Tumblr

ഭാഗം 1: പ്രേമം! അതെന്താ സംഭവം?

NB: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രമാണ്… ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നവരോ മരിച്ചുപോയവരോ ആയി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാദ്രിശ്യം തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും സങ്ങല്പ്പികം മാത്രം…..

അതെ, അവളെ ഞാൻ എന്തിനു കണ്ടുമുട്ടി എന്നത് ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ഒരു ഉത്തരം മുട്ടിക്കുന്ന ചോദ്യം തന്നെ ആണ് എന്റെ മുമ്പിൽ! എന്ന് കണ്ടു മുട്ടി എന്നുള്ളതിന് ഒരു കൃത്യമായ ഉത്തരം എന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് താനും. അവളെ ആദ്യമായി ഞാൻ നേരിൽ കാണുന്നത് 9 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പഠിക്കണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം മൂത്ത് കൊച്ചിയിൽ ഒരുമാതിരി പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ട്യൂഷന്‍ സെന്ററിൽ വെച്ച്. ഞാൻ  അവിടെ ചെന്ന് പെട്ടത് ഒരു നിമിത്തം എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പഠന പ്രക്രിയയിരുന്നു അവിടെ അവർ കയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. വെളുപ്പിനെ 6 മണിക്ക് ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങും. വെറുതെ ചുമ്മാ വേണമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി എന്നുള്ള സാധാരണ ക്ലാസുകൾ ആയിരുന്നില്ല അവിടെ. പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ നല്ല ഉശിരൻ ചൂരൽ പ്രയോഗവും മുട്ട് കുത്തി നിർത്തലും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ തൊട്ടുമുന്പ് പ്രസ്താവിച്ച സ്ഥാപനത്തിൽ. ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് തന്നെ ആണ് ലവട ഇഷ്ടംമാതിരി പിള്ളേർ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ചെറിയ വിസ്ത്രിതമായ സ്ഥലത്ത് ഒരു കൊച്ചു ഓടു മേഞ്ഞ വീടും അതിനു പിറകിലായി 2 ഇത്തിരിക്കോളം പോന്ന ഓലപ്പുരയും; ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സ്. ‘കഥപറയുമ്പോൾ‘ എന്ന മോഹനൻ ചിത്രത്തിലൂടെ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു പക്ഷേ ഇത് പോലെ ഒരു പരിസരവും മേല്പ്പറഞ്ഞ പഠനരീതിയും സുപരിചിതമായിരിക്കും. എന്റെ ഓർമ്മ ശരി ആണെങ്കിൽ, അഞ്ചു മുതൽ പന്ത്രെന്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ ഏതാണ്ട് 10-12 സാറുമ്മരുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. പലര്ക്കും ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കൽ പാർട്ട്‌ ടൈം ജോലിയും അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഇമ്മിണി പൈസ മാസാവസാനം പോക്കറ്റ്‌-ല് തടയണ പരിപാടി കൂടി ആയിരുന്നു. എന്റെ സ്കൂളിൽ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന വിനു വഴിയാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥാപനം ഉള്ളാതായി അറിയുന്നത്‌… പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! വീട്ടിൽ ചെന്ന് അമ്മയോട് കാര്യം പറയുകയും, കേട്ട പാതി കേക്കാത്ത പാതി  അന്ന് വൈകീട്ട്‌ തന്നെ വീടുകാർ എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് പോയി ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു  ആ കൊടും തണുപ്പാർന്ന മഴയുള്ള  രാവിലെ നാലര മണിക്ക്‌ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത് ! പടിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം മുട്ടി നിക്കുവാണല്ലോ? ചിലപ്പോ അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ കുറച്ച്‌ കഷ്ടപ്പെട്ടിറ്റണ് ഉറക്കം കിട്ടിയത്‌… എഴുന്നേറ്റ് പല്ല് തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു ഒരു കടും കട്ടന്‌ കാപ്പി അങ്ങു പാസ്സാക്കി. തലേന്ന് കുളിപ്പിച്ചു സുന്ദരൻ ആക്കി വീടിനു വെളിയിൽ  വെച്ചിരിക്കണ നുമ്മട Hero Buzz മുത്തിനെ ജനലിനിടയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒന്നു നോക്കി. അവനെ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയിട്ട്‌ 6 മാസം ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും  ചെക്കന്‍ ഇന്നു ആദ്യയിട്ടാണ് ഇച്ചിരി പണി എടുക്കാന്‍ പോണേ. പക്ഷെങ്കില്‌ രണ്ട്‌ നോട്ട്ബുക്ക്‌ ആയിട്ട്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നോടും ഒരു നല്ല സവരിക്കായി ഒരുങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ ചങ്ങായിയോടും അപ്പോ പെയ്ത മഴ ഒരു മാതിരി മറ്റെട്ത്ത പരുപാടി ആണ് കാണിച്ചേ. എനിക്ക് ശെരിക്കിനും വിഷമായി. ഞാൻ അച്ഛനോട് ഇക്കാര്യം ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ പുള്ളിക്കാരൻ ഒടുക്കത്ത ചിരി. അലമാരി തുറന്ന് അതിലുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛന്റെ rain coat എനിക്ക് തന്നു. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല! സൈക്കിൾ എടുത്തു ഒരു അഞ്ചര മണിയായപ്പോ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോകുന്ന വഴിയെ അവിടെ പഠിക്കുന്ന എന്റെ കൂട്ട്കാരനെയും കണ്ടു. ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരു മത്സരം എന്ന പോലെ ആ ഇടിവെട്ടും മഴയും ഉള്ള രാവിലെ അങ്ങ് പറപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സിൽ കേയരാൻ വേണ്ടി ചെന്നപ്പോ തന്നെ ഒരു ചോദ്യം!

“ഉം… എന്തെ? ക്ലാസ്സിൽ എത്ര മണിക്കാ കെയരണ്ടേ എന്ന് നിങ്ങക്ക് അറിയില്ലെടാ?”

“സുമേഷ് സർ…!”, എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ പറഞ്ഞു.

“തനിക്ക് ഒരു സാമാന്യ ബോധം ഇല്ലേടോ? മനുഷ്യൻ ഈ പൊരി മഴയത്ത എങ്ങനയ വന്നെ എന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മാത്രം അറിയാം”, അയാളെ കുറിച്ച് നേരത്തെ തന്നെ കേട്ട് നല്ല മതിപ്പ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ദിത് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.

ആ തടിയാൻ സർ ഒരുമാതിരി മറ്റെടാത്ത നോട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ കെയറി ഇരുന്നോളാൻ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ കയറിയതും ഞാൻ കണ്ടത് ബെഞ്ചിനു മുകളിൽ കെയറി നില്ക്കണ 2 ചെക്കന്മാരെ ആണ്. പിന്നിടാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് സുമേഷ് കുട്ടികളോട് ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന്. ഏതാണ്ട് 45 പില്ലെരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഓലപ്പുരയിൽ. അതിൽ തന്നെ ഒരു വശം മുഴുവൻ ആണ്കുട്ടിയോളും മറ്റേ വശം പെണ്‍കുട്ടിയോളും. അടുത്തിരിക്കുന്ന പിള്ളേരൊക്കെ ഒരുമാതിരി കിടുങ്ങി ഇരിക്കുവായിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പുടി കിട്ടി. ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ച കഴിഞ്ഞു നല്ല ചൂരൽ പ്രയോഗവും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. 4 ചൂരൽ ആണ് ആ കാണ്ടാമൃഗത്തിന് തുല്യമായ മനുഷ്യൻ എന്റെ കണ്മുൻപിൽ വെച്ച് തുരു തുരാ പിള്ളേരുടെ കൈതള്ളയിൽ അടിച്ച് ഒടിച്ചത്. അതിലൊരുത്തൻ വാവിട്ട് കരയുന്നതും എനിക്ക് കാണേണ്ടി വന്നു.

കലാപരിപാടികളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പുള്ളി കെമിസ്ട്രി ടെക്സ്റ്റ്‌ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞു! ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ വലതു വശത്തിരിക്കുന്ന ബാഗ്‌- തുറക്കുവാനായി തിരിഞ്ഞു. ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുത്തു തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ എങ്ങനയോ ചെന്ന് പെട്ടത് പെണ്കുട്ടിയോൾ ഇരിക്കണ അവസാന ബെന്ചിലേക്കാന്.

“എന്റെ പൊന്നോ….! ഞാൻ എന്താ ഈ കാണണെ? ഒരു രക്ഷയില്ല! അവിടെ? അവൾ…! ഒരു വെളുത്ത ഇടതൂർന്ന തട്ടം ഇട്ട സുന്ദരിയായ മുസ്‌ലിം കുട്ടി എന്നെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടേ. ആ നിമിഷം…. ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ സത്യായിട്ടും ചത്ത്‌ പോയേനെ! മൊഞ്ചുള്ള  കുട്ടിയോൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കണം. പക്ഷെ അതിനുള്ള അവസരം പടച്ചോൻ ഉണ്ടാക്കി തന്നില്ല. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചേ!

“ഛെ…! നശിപ്പിച്ചു?!”

*തുടരും …….!